ไม่กี่นาทีต่อมา
กองไฟกองใหญ่ถูกจุดขึ้นกลางค่าย
ฟืนที่ยังชื้นอยู่ครึ่งหนึ่งส่งเสียงแตกเปรี๊ยะขณะลุกไหม้
ต้าเหนียวกับคนของเขาจัดการเผาศพผู้ตายไปแล้ว
สมาชิกระดับแกนหลักของขบวนรถประกายไฟนั่งล้อมวงกัน
กระบองหนามหมาป่าของต้าเหนียววางอยู่ข้างตัว เขาหักฟืนท่อนยาวเกินไปดังกร๊อบแกร๊บ
เหลาหยางกำลังง่วนอยู่กับแขนกลของตัวเอง
จางเหม่ยลี่หยิบกระจกบานเล็กขึ้นมาตรวจดูริมฝีปากสีแดงสด
ซูเชี่ยนกำลังเช็ดฝุ่นบนใบหน้าให้เสี่ยวหย่าอยู่ข้าง ๆ
ชื่อชื้อนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเฉินโม่ จู่ ๆ ก็ตบต้นขาตัวเองดังเพียะ
ดึงดูดสายตาทุกคนให้หันมามอง
「........ตอนนั้นสถานการณ์คับขันสุด ๆ เลย!」
「พ่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นมายิงสามนัดทันที!」
「เงานั่นพุ่งวาบเดียวก็หายไปเลย」
หลิวย่วนช่วยเสริมเรื่องราวตอนนั้นอยู่ข้าง ๆ
「เขาบอกว่าปวดฉี่ เลยไปจัดการธุระแถวนั้น.....」
「ฉันเห็นเขาหายไปนานมาก.....」
「พอเจอเขา ก็อยู่ในสภาพนั้นแล้ว」
เฉินโม่ฟังชื่อชื้อคุยโว แล้วกรองคำไร้สาระทิ้งไปเองแปดสิบเปอร์เซ็นต์
เหลือเพียงข้อมูลสำคัญ:
มีคนตาย
ตายอย่างเป็นปริศนา
ฆาตกรยังอยู่แถวนี้ บางทีอาจอยู่ในค่ายด้วยซ้ำ
หลินลู่ฟังจบแล้วก็เงียบมาตลอด
ผ้าขาวที่พันอยู่บนใบหน้าสั่นไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดตรวจจับทุกสิ่งรอบตัว
ผ่านไปนานพอสมควร
หลินลู่ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก แล้วส่ายหน้า