เสียงขับร้องงิ้วแหลมสูงบาดหู
ทุกคนหูอื้อไปชั่วขณะ ลมหายใจเริ่มรวน
เฉินโม่ซึ่งอยู่ใกล้โลงศพที่สุด
รู้สึกได้ถึงแรงกดดันไร้รูปร่างที่ถาโถมเข้ามา
ราวกับจะกดเขาให้คุกเข่าลงกับพื้น
เพื่อก้มกราบโลงศพสีดำอันน่าสะพรึงใบนั้น
「คุกเข่ากราบบรรพบุรุษแกสิ!」
เฉินโม่กัดปลายลิ้นจนเลือดซิบ ความเจ็บปวดดึงสติเขากลับคืนมา
พลังเหนือมนุษย์สีเงินไหลเวียนอยู่ในร่าง ฝืนต้านแรงมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไว้ได้อย่างฉิวเฉียด
เขาเงยหน้ามองไป
「กร๊อบ—」
โลงศพยักษ์สีดำกลางถนนส่งเสียงเสียดสี
ฝาโลงค่อย ๆ เลื่อนไปด้านหนึ่ง.......
มือกระดาษที่ทำจากกระดาษและวาดลายเส้นสีเขียวอมฟ้าไว้บนหลังมือ ยื่นออกมาจากรอยแยก
นิ้วทั้งห้าของมือนั้นเรียวยาว ปลายเล็บแต้มชาดแดงฉาน
มันค่อย ๆ งอนิ้วเกาะขอบโลงศพ
「หนีเร็ว!!」
เสียงคำรามของซูติ้งชวนแหบพร่าจนเสียงแตกไปหมด
ไม่ต้องรอให้เขาเตือน
ทันทีที่ฝาโลงเลื่อนเปิด ทุกคนก็รู้สึกใจหายวาบ
ขาของคนธรรมดาอ่อนยวบ บางคนถึงกับทรุดลงคุกเข่าทันที
「โครม—」
ฝาโลงถูกแรงมหาศาลกระแทกปลิวขึ้นอย่างแรง
หมุนคว้างหลายตลบ
ก่อนพุ่งเข้าใส่ร้านค้าข้างทางจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มฟ้า
หุ่นกระดาษตัวหนึ่งสวมชุดขุนนางสีแดงสด สวมหมวกขุนนางปีกคู่สีดำ
หน้าอกห้อยดอกไม้กระดาษสีขาวขนาดใหญ่
มันนั่งตัวตรงขึ้นมาจากโลงศพ
ใบหน้าถูกทาแป้งสีขาวหนาจนร่วงเป็นผง
แก้มกลมสองข้างแดงคล้ำจนเกือบดำ
ดวงตาที่วาดด้วยเส้นหมึก
พลันเบิกโพลง
ในเบ้าตาไม่มีทั้งรูม่านตาและตาขาว
มีเพียงหลุมดำลึกจนมองไม่เห็นก้นสองหลุม
มันจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนที่กำลังสู้ตาย