หลินลู่ค่อย ๆ ปล่อยมือจากป้ายเอว
“อ้อมปีกเข้าไปรบกวน คุ้มกันพวกเขาฝ่าวงล้อมออกมา”
“จำไว้ เป้าหมายแรกคือต้องรอด ถ้าสถานการณ์ไม่ดีให้ถอนตัวทันที!”
เขาหันไปมองต้าเหนียวกับเสี่ยวหย่า แล้วเริ่มออกคำสั่งรบ
“ต้าเหนียว! เสี่ยวหย่า! พวกนายอ้อมเข้าทางปีกซ้าย ล่อความสนใจพวกหุ่นกระดาษ!”
“เหลาหยาง ซูเชี่ยน คุ้มกันจากระยะไกล!”
“จางเหม่ยลี่ จัดการคนธรรมดาทางด้านหลังให้เรียบร้อย เตรียมถอนตัวได้ทุกเมื่อ!”
หลินลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง กำลังจะเรียกชื่อเฉินโม่
“เฉิน...”
“ครืน—!”
ยังไม่ทันได้พูด เสียงเครื่องยนต์คำรามก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
ทุกคนหันขวับไปทางรถดัมพ์ด้วยความตื่นตะลึง
รถดัมพ์สีน้ำเงินแยกออกจากขบวนรถไปแล้ว
มันพุ่งเข้าใส่ขบวนแห่ศพของเหล่าหุ่นกระดาษ
“ไม่ต้องสนใจเขา เริ่มปฏิบัติการ!”
........
ภายในชื่อชื้อหมายเลข 2
“หลี่เสีย เข้าโหมดคลาน!”
“รับทราบ เปิดใช้งานโหมดคลานแล้ว!”
ทันทีที่เสียงสังเคราะห์ของหลี่เสียดังขึ้น
แขนกลสี่ข้างพลันยื่นออกมาจากตัวรถทั้งสองฝั่งของชื่อชื้อหมายเลข 2
แล้วค้ำยันลงกับพื้น
ตัวรถทั้งคันถูกยกขึ้นอย่างแรง ล้อพ้นจากพื้น
เฉินโม่เหยียบคันเร่งจนมิด ท้ายรถพ่นเปลวไฟสีฟ้าออกมาสองสาย
บนเบาะข้างคนขับ ชื่อชื้อจ้องโต๊ะเครื่องเซ่นเบื้องหน้าเขม็ง
“ไอ้หนู! งานนี้สำเร็จเมื่อไร ลำดับ 3 ก็อยู่ไม่ไกลแล้ว!”
“คนละเม็ด เดี๋ยวค่อยแบ่งของกัน!”
เฉินโม่ไม่ตอบ ตาขวาจับจ้องโต๊ะเครื่องเซ่นข้างโลงที่หุ่นกระดาษสิบหกตัวกำลังหามอยู่
หลุมดำซึ่งปกติพูดไม่หยุดกลับเงียบผิดปกติ
ในใจมันเริ่มคำนวณเงียบ ๆ แล้ว
ครั้งนี้อาจเป็นโอกาสที่มันจะพลิกสถานการณ์ขึ้นมาคุมเกมเอง...
“ปัง! ปัง! ปัง!”