ขบวนรถประกายไฟเร่งเดินทางตลอดทั้งคืน
จนกระทั่งฟ้าสาง
ลำโพงขนาดใหญ่บนรถคันแรกของหลินลู่ประกาศคำสั่งให้หยุดพักอยู่กับที่
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ เงียบลง
เฉินโม่เอนเบาะของชื่อชื้อหมายเลข 2 ลง สัมผัสนุ่มนวลแผ่จากแผ่นหลัง
เบาะรถที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่มีประโยชน์อย่างยิ่งในตอนนี้
เขาวางมีดยาวโลหิตจันทร์พาดบนตัก ลูบไล้ใบมีดอย่างตั้งใจ
ตัวมีดหนาหนัก แต่เมื่อถือไว้กลับไม่รู้สึกออกแรงแม้แต่น้อย
ใกล้ด้ามมีดมีลายสีแดงคล้ำเส้นหนึ่ง คล้ายเส้นเลือด
มันเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของผู้ใช้
เฉินโม่หลับตา ทบทวนทุกรายละเอียดของการต่อสู้เมื่อคืน
เมื่อคืนมันดื่มเลือดของเหอถู
ตอนนั้นเขารู้สึกเพียงกระแสอุ่นร้อนสายหนึ่งไหลจากด้ามมีดเข้าสู่แขนขาและทั่วร่าง
แต่พอค่อย ๆ พินิจอย่างละเอียดในตอนนี้
พลังงานสายนั้นส่งผ่านจากแขนของเฉินโม่ไปตลอดทาง
ถึงกับมีแนวโน้มจะต่อกรกับพิษเยือกแข็งได้อย่างสูสี
แม้ไม่ได้เร่งพลังเหนือมนุษย์จนสุดกำลัง
ก็ยังยับยั้งการแพร่กระจายของพิษเยือกแข็งได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แน่นอนว่าเงื่อนไขคือมีดยาวโลหิตจันทร์ต้องได้ดื่มเลือดจนอิ่ม
เฉินโม่พลันนึกถึงสำนวนหนึ่ง
ดื่มยาพิษดับกระหาย (ผลข้างเคียงของมีดยาวโลหิตจันทร์: มันจะกัดกร่อนสติสัมปชัญญะของผู้ใช้ทีละน้อย จนผู้ใช้กลายเป็นตัวประหลาดเขี้ยวโลหิตตัวใหม่)
เขากำลังใช้พิษเรื้อรังชนิดหนึ่งต่อกรกับพิษเฉียบพลันอีกชนิด
ผลลัพธ์ในอนาคตมีเพียงว่าเขาจะถูกพิษเยือกแข็งกัดกร่อนจนหมดสิ้นและกลายเป็นน้ำแข็งก่อน