ภายในตึกร้างที่สร้างค้างไว้
เสียงแหลมพร่าของเป็ดตัวผู้ดังขึ้น
“ตามไป?”
“พวกแกจะตามใครกัน?”
เสียงไม่ได้ดังมาก แต่โครงสร้างของตึกร้างทำให้มันสะท้อนก้องไปทั่ว
สามพี่น้องตระกูลเหอแข็งค้างไปทั้งร่าง ก่อนหันขวับไปมองต้นเสียง
เหอเฉียงฝืนตัวอยู่หลายครั้ง แต่ก็ลุกจากพื้นไม่ไหว
ส่วนเหอถูกับเหอเหลียวยังพอมีแรงต่อสู้เหลืออยู่
ทั้งคู่ยกท่าป้องกันขึ้นตามสัญชาตญาณ จ้องเงามืดเขม็ง
ตัวประหลาดงั้นหรือ?
เหงื่อเย็นเม็ดโตไหลลงมาตามขมับของเหอเหลียว
ในฐานะผู้ดมกลิ่นเลือดลำดับสอง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตในรัศมีสิบกิโลเมตร ต่อให้เป็นตัวประหลาดก็ไม่มีทางรอดพ้นการรับรู้ของเขา
แต่เมื่อครู่ เขากลับไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตแม้แต่น้อย!
อีกฝ่ายไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ก็ต้องใช้วิชาลับปกปิดกลิ่นอายได้!
ขณะที่ทั้งคู่เริ่มคิดถอย เตรียมพาเจ้ารองหนีไปด้วย
เงาตรงปากบันไดก็มีร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา
รูปร่างไม่ได้สูงใหญ่ แถมยังออกจะเตี้ยด้วยซ้ำ
ใบหน้าเหมือนลาค่อย ๆ ถูกแสงจันทร์ส่องสว่าง
สามพี่น้องตระกูลเหอยืนนิ่งงัน
เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาในบริเวณที่แสงส่องถึงทีละก้าว
ทั้งสามก็เห็นรูปร่างหน้าตาของผู้มาเยือนชัดเจน
ลาสีดำสลับขาวตัวหนึ่งปรากฏตรงหน้าพวกเขา
ตอนนี้ชื่อชื้อสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่สีชมพู รอบคอยังห้อยสร้อยทองเส้นโตอันเป็นเอกลักษณ์
ในปากลายังคาบซิการ์ไว้ด้วย
ท่าทางแต่งตัวฉูดฉาดแบบนี้ไม่ได้ทำให้ทั้งสามขำ
กลับทำให้ขนลุกชันและใจหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม