ลมโหมกลางทุ่งร้าง หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า
ร่างสูงใหญ่ของเหอถูเดินโซเซอย่างยากลำบากอยู่กลางหิมะ ทุกครั้งที่เขาก้าวลงไป หิมะที่ทับถมก็สูงมิดรองเท้าทหารทั้งข้าง
ตัวการที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ กำลังขี่คอเขาแน่นไม่ยอมลง
เหอถูหอบหายใจหนัก เสียงสั่นเครือ
“นี่...พ่อกระต่าย...แกเดินเองไม่ได้หรือไง?”
เจ้าลาบัดซบตัวนั้นนั่งอยู่บนหลังเขาอย่างสบายใจ พลางโยนแก่นพลังงานสีส้มแดงในมือเล่น
นี่คือทรัพย์สินที่สามพี่น้องเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น
เจ้าลากระต่ายแดงยึดมันไปหน้าตาเฉย โดยอ้างว่าแค่ขอดูเท่านั้น
ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ ทุกครั้งที่เหอถูพยายามก้าวเดินอย่างยากลำบาก
ไม้แข็งท่อนหนึ่งก็ฟาดคอเขาไปมาไม่หยุด
ไอ้ลาทึ่มตัวนี้...เป็นลาจากมองโกเลียในหรือไงวะ
“จิ๊”
กีบของกระต่ายแดงคีบบุหรี่มวนหนึ่งไว้ มันพ่นควันออกมาช้า ๆ
น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความดูแคลน
มันดีดขี้เถ้าบุหรี่ด้วยท่าทีรังเกียจ
“กีบของท่านปู่กระต่ายอย่างฉันมีไว้เดินลุยหิมะเฮงซวยนี่หรือไง? เดี๋ยวก็เปื้อนกันพอดี แกรู้อะไรบ้าง!”
ขี้เถ้าร่วงลงตรงต้นคอของเหอถูอย่างแม่นยำ ความร้อนทำให้ร่างเขาสั่นเบา ๆ
เหอถูอย่างเขา เป็นผู้บำเพ็ญวิถีสังหารลำดับที่สอง เคยถูกหยามถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!
แต่พอนึกถึงฝีมือที่ยากหยั่งถึงของอีกฝ่าย
สภาพย่ำแย่ของพี่น้องในตอนนี้