ขบวนรถประกายไฟค่อย ๆ ชะลอความเร็ว ก่อนจอดชิดข้างทาง
หลินลู่กระโดดลงจากรถบัญชาการ น้ำสกปรกกระเซ็นขึ้นมาเล็กน้อย
เขาไม่ใส่ใจ รีบเดินไปยังกลางขบวนรถ
ผู้เหนือมนุษย์กลุ่มหนึ่งยืนล้อมกันเป็นวง
ตรงกลาง ชื่อชื้อโยนเงาดำลงกับพื้น
“ปัง”
ศพตกกระแทกพื้น ส่งเสียงทึบต่ำ อาศัยแสงไฟหน้ารถ ทุกคนจึงมองเห็นตัวประหลาดที่ติดตามขบวนรถมาหลายวันได้ชัดเจนเสียที
เจ้าสิ่งนี้หน้าตาน่าคลื่นไส้จริง ๆ
ทั้งตัวดำสนิท ไม่มีขน ผิวหนังปกคลุมด้วยชั้นไขมันเหนียวเหนอะ แม้แต่น้ำฝนก็ยังเกาะไม่อยู่
สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือหัวของมัน ใบหน้าทั้งหมดเกือบสองในสามถูกปากขนาดใหญ่ยึดครอง
ช่างคล้ายกับดอกไม้กินคนในเกมพืชปะทะซอมบี้อย่างน่าประหลาด
ปากแง้มเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมสองแถวที่งุ้มเข้าด้านใน
หลินลู่ย่อตัวลง ลูบผิวลื่นเมือกของมัน
สัมผัสชวนพิกล ไม่มีอุณหภูมิใด ๆ ทั้งยังสัมผัสไม่ถึงพื้นผิวที่ผิวหนังควรมี
“เป็นอย่างที่คิด”
หลินลู่ชักมือกลับ คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“โครงสร้างผิวหนังของเจ้าสิ่งนี้กลายพันธุ์ไปแล้ว มันตัดคลื่นพลังงานได้อย่างสิ้นเชิง”
“มิน่าล่ะ ฉันถึงสัมผัสกลิ่นอายของมันไม่ได้เลย”
พูดถึงตรงนี้ หลินลู่ลุกขึ้น หันหน้าไปทางเมืองปู้เย่ สีหน้าเคร่งขรึม
“ตัวประหลาดวิวัฒนาการเร็วกว่าที่เราคาดไว้เสียอีก”
“เมื่อก่อนมีแค่ตัวประหลาดระดับสูงที่รู้จักซ่อนกลิ่นอาย ตอนนี้แม้แต่พวกพื้นถิ่นที่ล่าเหยื่อตามสัญชาตญาณ ก็ยังวิวัฒนาการอวัยวะที่ใช้รับมือเรื่องนี้ขึ้นมาได้”
คนรอบข้างไม่มีใครพูด บรรยากาศกดดันขึ้นเล็กน้อย
นั่นหมายความว่าต่อไป แม้แต่ในค่ายก็ไม่ได้ปลอดภัยอย่างแท้จริง