ชื่อชื้อหมายเลข 2 ชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน
เฉินโม่ซึ่งกอดดาบหลับตาพักอยู่ตรงที่นั่งคนขับ พลันลืมตาขึ้น
หลุมดำในตาซ้ายหมุนวนอย่างรวดเร็ว วงแหวนสีขาวโอบล้อมอยู่รอบนอก
“เปิดการมองเห็นพลังงาน!”
“หึ่ง——”
“หลี่เสีย ห้ามหยุดรถ ชื่อชื้อ หาโอกาสให้ดี!”
เฉินโม่ปีนออกทางหน้าต่างรถ แล้วยืนอยู่บนหลังรถดัมพ์
หลุมดำในตาซ้ายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ภาพราตรีฝนพรำอันมืดมิดหายไปจากจอประสาทตา
เส้นพลังงานนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น พาดไขว้กันไปมา
เฉินโม่เงยหน้ามองรถฮัมเมอร์พิสดารที่ถูกหมอกขาวปกคลุมอยู่เบื้องหน้า
เหนือหมอกขาว เส้นพลังงานสีแดงคล้ำก่อตัวเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์
“เห็นแกแล้ว”
เฉินโม่แสยะยิ้ม ก่อนชักดาบโลหิตจันทร์ที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาด้วย จับดาบสองเล่มไว้ในมือ
รถดัมพ์ใต้เท้ายังคงแล่นฉิว สายลมแรงพัดเสื้อผ้าจนสะบัดพรึ่บพรับ
สิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์หันขวับมามองเฉินโม่ ปากมหึมาส่งเสียงคำรามออกมา
เงาดำสนิทดูประหลาดอย่างยิ่งท่ามกลางม่านฝน พริบตาเดียวก็หายวับไปจากจุดเดิม
แม้แต่เงาติดตาก็ไม่เหลือไว้!
หากเป็นเฉินโม่ในอดีต ต่อให้สมองตอบสนองทันกับความเร็วเช่นนี้ ร่างกายก็ไม่มีทางตามทัน
ความรู้สึกเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะโจมตี แต่ร่างกายกลับขยับไม่ทัน ทำได้เพียงยืนรอความตายอยู่กับที่อย่างสิ้นหวัง
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หลังจากโลงศพสีดำเสริมการตอบสนองให้เฉียบคมขึ้น ร่างกายของเฉินโม่ก็สามารถเคลื่อนไหวตามความคิดได้อย่างอิสระ
ในขอบเขตการมองเห็นของเฉินโม่ เส้นพลังงานกำลังขีดร่างเป็นรูปทรง
จุดออกแรงทุกจุดของเงาดำ รวมถึงทิศทางที่มันอาจมุ่งไป ล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
นี่คือการคำนวณการต่อสู้ขั้นสุดยอด
ทางซ้าย 45 องศา ลวงโจมตี
จุดที่ลงมือจริงคือต้นคอด้านหลัง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวประหลาดพื้นถิ่นระดับ 3 หลุมดำในตาซ้ายก็ประมวลผลข้อมูลออกมาได้แทบจะทันที