ไฟหน้ารถคันใหญ่สาดจ้าฉีกม่านฝน ส่องบริเวณใกล้ขบวนรถประกายไฟที่จอดพักชั่วคราวจนสว่างโร่
เสียงจากเครื่องขยายเสียงดังกังวานทรงพลัง ก้องสะท้อนไปทั่วราตรีกลางสายฝน
“จ้าวซานเหอแห่งฉางหมิงอยู่นี่!”
ภายในห้องคนขับของชื่อชื้อหมายเลข 2
เฉินโม่ถือเขี้ยวกับหนังมนุษย์ที่ชื่อชื้อคายออกมา กำลังจะตรวจดู
พอได้ยินเสียงจากลำโพงฝั่งตรงข้าม มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาหันไปมองชื่อชื้อแล้วเอ่ยเย้า
“โอ้ แก่นผลึกของใครบางคนมาถึงแล้ว”
ชื่อชื้อได้ยินเสียงคนที่มาเยือนชัดเจน พอได้ฟังคำพูดของเฉินโม่ หน้าลาก็คล้ำลงทันที ก่อนจะสบถคำหยาบออกมา
“เฉินโม่ ฉันสาปแช่งแก!”
“รู้อยู่ว่าฉันไม่อยากพูดถึง ยังจะขุดขึ้นมาพูดอีกใช่ไหม!”
คราวก่อนที่เมืองหง เพื่อช่วยซูติ้งชวนที่ปางตาย ชื่อชื้อ “เมตตายิ่งนัก” ยกแก่นผลึกระดับสี่ของบัณฑิตจอหงวนให้คนอื่นไป
หลังจากนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย ถึงกับทุบขาตัวเองไม่หยุด ว่าทำไมตอนนั้นถึงวู่วามยกแก่นผลึกระดับสี่ให้ไป
นั่นมันระดับสี่เชียวนะ!
แม้เวลาจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แค่คิดถึงจ้าวซานเหอกับภูตน้อยสีฟ้าคนนั้น ชื่อชื้อก็รู้สึกเหมือนท้องบิดเกร็ง
เจ็บใจ! เจ็บฉิบหาย!
ชื่อชื้อยัดบันไดเล็กเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ถ่มน้ำลายสองทีลงบนกีบเท้า แล้วถกแขนเสื้อที่ไม่มีอยู่จริงขึ้น
“ไอ้หนู รีบไปกันเถอะ เผื่อหมอนั่นยังเก็บของนั่นไว้”
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ พ่อจะดูว่ามันมีของดีอะไร แล้วขอมาให้สักหน่อย”