ฝนกระหน่ำราวฟ้ารั่ว ซัดกระแทกมาพร้อมลมคลั่งจนเจ็บแสบไปทั้งตัว
เฉินโม่ยืนอยู่บนหลังคารถชื่อชื้อหมายเลข 2 ยกมือปาดน้ำฝนบนใบหน้า
หลุมดำในตาซ้ายหมุนวนเบา ๆ กวาดมองไปรอบบริเวณ
สองข้างทางเป็นป่าทึบลึกที่ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ฟ้าแลบส่องสว่างเป็นครั้งคราว บรรยากาศชวนขนลุกและประหลาดเกินบรรยาย
ด้านหน้า ไฟท้ายรถทอดเป็นแถบแสงยาวในสายตา ส่องทะลุมม่านฝน แต่กลับพร่าเลือนอย่างยิ่ง
เหนือศีรษะ แขนกลทั้งสี่จับโลงศพสีดำเอาไว้ น้ำฝนไหลลงมาตามโลงไม่ขาดสาย ก่อนกระแทกลงบนกระบะท้ายรถดัมพ์
บนหลังคารถทั้งคัน นอกจากเสียงลม เสียงฝน และเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นเป็นระยะ ก็ไม่มีอะไรอีก
เฉินโม่ก้มมองรูโหว่ใต้เท้า ซึ่งถูกคงหมิงแทงทะลุ
รูโหว่นูนขึ้นด้านบน ขอบแผ่นเหล็กบิดม้วน
หลบไปได้งั้นเหรอ?
เฉินโม่ย่อตัวลงอย่างไม่สบอารมณ์ ยื่นนิ้วมือไปแตะดู
ฝนกระหน่ำชะล้างร่องรอยทุกอย่างจนหมด ไม่ต้องพูดถึงคราบเลือด แม้แต่เส้นขนสักเส้นก็ไม่เหลือ
“ปัง!”
เฉินโม่พลิกตัวกลับลงมาจากหลังคารถ แล้วปิดประตูฝั่งคนขับ
เขาเงยหน้ามองช่องโหว่บนหลังคา
น้ำฝนรวมตัวเป็นธาร ไหลทะลักผ่านช่องโหว่เข้าไปในห้องคนขับ กระแทกลงบนคันเกียร์ธรรมดาของชื่อชื้อหมายเลข 2
ชื่อชื้อคว้าแถบผ้าสีแดงที่อยู่ข้าง ๆ มาทันที ใช้กีบเท้าประคองอุดปากรูไว้