คนหนึ่งคนกับลาอีกหนึ่งตัวต่างเงียบไม่พูดอะไร
เฉินโม่ค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับคงหมิงอย่างเบามือ
“ตึง...”
เสียงฝีเท้าดูเหมือนจะใกล้เข้ามาอีกนิด
จากท้ายรถ เคลื่อนมาถึงกลางคัน
จังหวะนั้นเอง วิทยุสื่อสารข้างตัวก็ดังขึ้น
เสียงของจางเหม่ยลี่ดังออกมา
“ซ่า ๆ...”
“ซ่า ๆ... เฉินโม่...”
“บนหลังคารถนาย... มีอะไรบางอย่างเกาะอยู่... ฉันมองไม่ค่อยชัด แต่มัน... มันกำลังจะ...”
“แปะ”
เฉินโม่เอื้อมมือไปกดตัดวิทยุสื่อสารทันที
สิ่งที่จางเหม่ยลี่พูด เขารู้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องฟังต่อให้เสียเวลา แถมอาจทำให้มันรู้ตัว
บนหลังคารถมีบางอย่างกำลังคลานไปทางหัวรถ
แค่นี้ก็พอแล้ว
เฉินโม่สบตากับชื่อชื้อ ทั้งคู่มีแผนอยู่ในใจแล้ว
“ซ่า...”
เป็นเสียงเนื้อเยื่ออ่อนบางชนิดเสียดสีกับพื้นผิวโลหะ
เบามาก ระมัดระวังสุด ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินโม่กับชื่อชื้อเป็นผู้มีพลังระดับ 3 ประสาทสัมผัสเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
ท่ามกลางฝนที่ตกหนักขนาดนี้ พวกเขาคงไม่มีทางสังเกตความเคลื่อนไหวบนหลังคารถได้
เฉินโม่ชูคงหมิงขึ้น ปลายดาบชี้ฟ้า เขาฟังเสียงพลางคาดเดาตำแหน่งของอีกฝ่าย
ทันทีที่มันมาถึงเหนือห้องโดยสาร คงหมิงจะแทงทะลุแผ่นเหล็กเหนือศีรษะในทันที
ใบหน้าของหลี่เสียปรากฏขึ้นบนจอคอนโซลกลาง เธอรู้กาลเทศะ จึงไม่พูดอะไร