เสียงทุบกระจกหน้าต่างและตัวรถ
ดังถี่รัวไปทั่วตัวถังเหล็กของรถบัส
ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร เงาคนมากมายก็ปรากฏขึ้นรอบด้าน
พวกมันล้อมรถบัสเอาไว้
ใบหน้าทีละใบแนบอยู่บนกระจกหน้าต่าง
เสียงเหล่านั้นลอดผ่านกระจกเข้ามาในรถ
“แม่! ผมฮ่าวฮ่าวไง แม่เปิดประตูหน่อย!”
“ที่รัก! ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะ!”
“ลูก! รีบให้พ่อเข้าไปเร็ว ข้างนอกหนาวมาก!”
เสียงคุ้นเคยหลากหลายดังขึ้นไม่ขาดสาย
ม่านหมอกสีขาวพลันปรากฏในดวงตาของผู้รอดชีวิตในรถ
ราวกับสวมคอนแทคเลนส์สีขาวไว้
“ฮ่าวฮ่าว? ฮ่าวฮ่าวของแม่!”
หญิงวัยกลางคนที่เพิ่งล้มไปเมื่อครู่
พุ่งเข้าใส่หน้าต่างทันที
สายตาไล่ตามใบหน้าที่แนบอยู่กับกระจก ซึ่งเบียดเสียดไปมา
หลิวย่วนมองฝูงชนที่กำลังจะคลุ้มคลั่ง
เธอถือปืนเล็งเหลาหลี่ด้วยมือข้างเดียว ก่อนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
“รถบัสเจอเหตุผิดปกติ ดูเหมือนจะเป็นตัวประหลาดที่เลียนเสียงญาติ”
“ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย...”
“...”
เห็นได้ชัดว่าหมอกบดบังระบบสื่อสารจนสัญญาณขาดหาย
นอกหน้าต่าง เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่ข้างรถ ตัวเตี้ยเกินกว่าจะเอื้อมถึงหน้าต่าง
เขาร้องไห้จนแทบขาดใจ
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกพรวดขึ้น
เขามองชายในชุดทำงานนอกหน้าต่างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เฉียงจื่อ! นายยังไม่ตายเหรอ?!”
“ที่รัก นั่นคุณหรือเปล่า?”