“รีบเปิดประตู!”
“เอามาให้ฉัน! ฉันจะไปหาลูก!”
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นฝ่ายลงมือก่อน
มือข้างหนึ่งคว้าผมหลิวย่วน แล้วกระชากไปด้านหลังอย่างแรง
หลิวย่วนเจ็บจนตัวเซ
ผู้คนกรูกันไปอัดแน่นอยู่ตรงส่วนหัวของรถทันที
เบียดเสียดกันยื่นมือไปหาหลิวย่วนที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างไร้ระเบียบ
หลิวย่วนงอตัว ขดอยู่ชิดประตูรถ
สองมือกอดรีโมตไว้แน่นใต้ร่าง
“อย่าแย่ง! เปิดประตูไม่ได้!”
วินาทีนี้ เธอไม่ใช่หัวหน้ารถหมายเลขหนึ่งผู้ดูแลเสบียงอีกต่อไป
เป็นเพียงเพชฌฆาตที่ขวางไม่ให้ทุกคนได้กลับไปพบญาติ
รองเท้าหนังข้างหนึ่งกระแทกเข้าที่เอวด้านหลังของเธออย่างแรง
ตามด้วยครั้งที่สอง ครั้งที่สาม
“นังสารเลว! เปิดประตู!”
“แกอยากฆ่าเมียฉันหรือไง?!”
ม่านหมอกสีขาวในดวงตาของทุกคนยิ่งทวีความหนาทึบขึ้น
คนที่เมื่อครู่ยังเรียกเธออย่างนอบน้อมว่า “พี่หลิว”
ตอนนี้กลับมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ราวกับอยากฉีกเธอกินทั้งเป็น
หลิวย่วนรู้สึกว่าซี่โครงหัก เลือดคาวหวานเอ่อขึ้นมาในลำคอ
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เสียงด่าทอรอบข้างค่อย ๆ ไกลออกไป
ฉันจะมาตายแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
ตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกัน ช่างแม่งประชดกันสิ้นดี
หัวหน้าหลิน... ขอโทษนะ ฉันดูแลรถบัสไว้ไม่ดี
ขณะที่ผู้คนคลุ้มคลั่งกำลังฉุดกระชากเธอ
เสียงผู้หญิงแผ่วเบาเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในใจของทุกคนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“กระจกส่องใจ ส่องเห็นลวง”
วินาทีถัดมา
ทุกคนพลันหยุดนิ่งราวถูกแช่แข็ง