ภายในบ้านหลังเล็กทำแผลเรียบร้อยแล้ว
หลินเย่ยกมือของตัวเองขึ้นดู นิ้วมือถูกพันด้วยผ้าพันแผลหลายชั้นจนป่องเป็นก้อนใหญ่
“เอ๊ะ นายพันให้ฉันป่องขนาดนี้เลยเหรอ”
เหวินจือหยวนกำลังเก็บกล่องพยาบาล พอได้ยินหลินเย่พูดก็หันไปมองมือของเขา พูดตามตรง พอเห็นก้อนป่อง ๆ นั่น เธอก็แทบกลั้นขำไม่อยู่เหมือนกัน
“ขอโทษนะ ฉันก็ทำครั้งแรก กลัวหลวมเลยพันเพิ่มอีกหลายรอบ”
หลินเย่จิ๊ปาก สีหน้ารังเกียจ “ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นใครพันแผลได้น่าเกลียดขนาดนี้”
“น่าเกลียดก็อย่ามองสิ” เหวินจือหยวนเห็นหลินเย่ยังเอาแต่ตำหนิ ก็เริ่มโมโหขึ้นมานิด ๆ อย่างไรเสียเธอก็ตั้งใจพันให้เขาเต็มที่แล้ว
ถึงจะปากคอเราะร้ายใส่กัน แต่เธอก็ยังเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“แผลนายค่อนข้างใหญ่ จำไว้ว่าช่วงสองสามวันนี้อย่าให้โดนน้ำเด็ดขาด”
หลินเย่พยักหน้าอย่างส่ง ๆ “รู้แล้ว”
ข้อความในห้องไลฟ์สดไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
【เอาจริง ๆ ก้อนป่องใหญ่ขนาดนี้น่าเกลียดจริง รอบนี้ฉันเข้าข้างคุณชาย】
【ขำจะตายอยู่แล้ว นิ้วคุณชายดูแปลกตาสุด ๆ】
【เหวินจือหยวน: ฉันทำเต็มที่แล้วนะ!】
【วันหลังถ้าฉันเจ็บตัว ก็ขอให้พันแบบนี้บ้าง ขอรุ่นลิมิเต็ด “แฟนสาวเหวินจือหยวน”】
【คนข้างบน ดูไลฟ์จนเพี้ยนไปแล้วหรือไง】
พูดจบ ทั้งสองก็เดินออกจากบ้านหลังเล็กไปคนละจังหวะ ก่อนกลับไปยังลานสวนที่จัดเป็นสถานที่ทำขนมอบ
บรรยากาศในลานสวนกลมกลืนเป็นกันเอง แขกรับเชิญแต่ละคู่กำลังง่วนอยู่กับการทำขนมหวานของตัวเองอย่างตั้งใจ