ทันทีที่หลินเย่พูดจบ บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง
เมื่อหวังเยาได้ยินคำพูดของหลินเย่ รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าก็ชะงักค้างไป แต่ก็เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เก็บสายตากลับอย่างสุขุม ก่อนหันไปมองสวี่เมิงเหยาที่อยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้ม
“งั้นเมิงเหยา เรามาจับคู่กันนะ”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและสุภาพ มองไม่ออกเลยว่าขุ่นเคืองที่ถูกเมินหน้าใส่แม้แต่น้อย
สวี่เมิงเหยามองหวังเยาที่ดูอ่อนโยนและวางตัวเหมาะสม โดยไม่ทันสังเกตอะไรเป็นพิเศษ รู้สึกเพียงว่าแขกรับเชิญชายผู้ร่ำรวยตรงหน้าช่างเป็นสุภาพบุรุษ เธอจึงพยักหน้ารับอย่างร่าเริงทันที
“ได้เลยค่ะ พี่เยา!”
ข้อความในห้องแชตสดไหลผ่านไม่หยุด ผู้ชมต่างมองสถานการณ์ออกอย่างแจ่มชัด
[พวกนาย ฉันยอมจริง ๆ หวังเยานี่เสแสร้งเก่งเหลือเกิน!]
[เห็นด้วย! เสือยิ้มแย้มตัวพ่อ โดนคุณหนูหลินทำให้เสียหน้าแท้ ๆ ยังยิ้มออกอีก]
[หมอนี่ฝืนปั้นภาพลักษณ์เกินไปแล้ว ทำตัวจริง ๆ แบบคุณหนูหลินไม่ได้หรือไง]
[ไป่ตาจอยแจนี่กำลังกล้ำกลืนความอัปยศอยู่สินะ ฮ่า ๆ]
ในที่สุด แขกรับเชิญทุกคนก็จับคู่กันเรียบร้อย
เสียงประกาศจากทีมงานดังขึ้นได้จังหวะพอดี แจ้งให้ทุกคนไปที่ลานกลางแจ้งเพื่อเริ่มกิจกรรมอบเบเกอรี่ยามบ่าย
ทุกคนทยอยออกจากบ้านพักและมุ่งหน้าไปยังลานกลางแจ้ง
ภายในลานมีโต๊ะยาวแสนประณีตตั้งอยู่สี่ตัว จัดเป็นคู่ ๆ พอดีกับแขกรับเชิญทั้งสี่คู่ บนโต๊ะมีวัตถุดิบสำหรับทำเบเกอรี่ครบครัน ทั้งแป้ง ครีม ไข่ และผลไม้สดนานาชนิด
โจวจื่อหยางเดินนำอยู่ข้างหน้า ระหว่างเดินออกไปก็แหย่ซูม่าน์ที่อยู่ข้าง ๆ