เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงแจ้งเตือนเปิดรายการถ่ายทอดสดของทีมงานที่ตั้งไว้ตอนแปดโมงยังไม่ทันดัง หลินเย่ก็ถูกเสียงโทรศัพท์ข้างหมอนปลุกให้ตื่นเสียก่อน
เขาง่วงจนหนังตาแทบติดกัน คลำหาโทรศัพท์มารับสายอย่างส่ง ๆ
“ฮัลโหล ใครน่ะ เช้าขนาดนี้ไม่ให้คนหลับคนนอนกันเลยหรือไง”
ปลายสายเป็นเสียงชายวัยกลางคน “คุณชายครับ คุณชายเฉิน พ่อบ้านสั่งให้ผมนำรถมาส่ง ตอนนี้ผมจอดรถรออยู่หน้าประตูใหญ่บ้านหัวใจสั่นแล้วครับ”
พอได้ยินคำว่า “ส่งรถ” สมองของหลินเย่ก็ปลอดโปร่งขึ้นมาครึ่งหนึ่ง
เขาขยี้ตาที่ยังลืมไม่ขึ้น ตอบเสียงเนือย ๆ ว่า “รู้แล้ว เดี๋ยวผมลงไป”
วางสายแล้วกวาดตามองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ มุมปากกระตุกอย่างแรง
เจ็ดโมงห้าสิบ
เร็วกว่ารายการเริ่มถ่ายทอดสดตั้งสิบนาที
ให้ตายสิ วัน ๆ หนึ่งนี่แทบไม่เคยได้นอนเต็มอิ่มเลย
เขาขี้เกียจจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อน สวมชุดนอนสีดำหลวม ๆ ใส่รองเท้าแตะพื้นนุ่ม ปล่อยผมยุ่ง ๆ แล้วค่อย ๆ เดินลงไปชั้นล่าง
เดินผ่านลานบ้านออกมาถึงหน้าประตูบ้านหัวใจสั่น พอเห็นรถที่จอดอยู่ตรงหน้า ความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่ของหลินเย่ก็หายวับไปในพริบตา
หน้าประตูมีแอสตันมาร์ติน วัลฮัลลาสีเงินเทาจอดนิ่งอยู่คันหนึ่ง
ตัวรถทรงเตี้ยเพรียวลื่นไหล สีเงินเทาด้านสะท้อนประกายโลหะละเอียดหรูหราใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เส้นสายตัวรถเฉียบคม ตัวถังเตี้ยและช่วงล้อกว้างตามแบบฉบับซูเปอร์คาร์ชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดัน
กระจังหน้าดูเรียบหรู ไฟหน้า LED คมกริบราวกับดวงตาเหยี่ยว ล้อแม็กทั้งประณีตและแข็งแกร่ง ทุกรายละเอียดเผยให้เห็นความภูมิฐานและคุณภาพของซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดระดับท็อป