รัตติกาลค่อย ๆ ปกคลุมบ้านหัวใจสั่น เหล่าแขกรับเชิญที่แยกย้ายกันไปก่อนหน้านี้เห็นว่ายังไม่ดึก จึงกลับมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง พากันพูดคุยหัวเราะเล่นอย่างสบาย ๆ
แม้แต่ลู่เจ๋อกับสวี่เมิงเหยา สีหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
แต่ในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางกลับขาดคนสองคนที่ผู้ชมให้ความสนใจมากที่สุดไปเสียได้
หลินเย่แวบกลับขึ้นห้องไปตั้งแต่ทันทีที่เลิกกิจกรรม เขาล้างหน้าล้างตาจัดการตัวเองจนเรียบร้อย ก่อนจะขึ้นเตียงเอนกายพิงหัวเตียงเล่นโทรศัพท์อย่างสบายใจ เปิดโหมดอู้งานหลังเลิกงานอย่างเต็มรูปแบบ
ส่วนเหวินจือหยวนก็ไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นเช่นกัน
ตลอดการถ่ายทำรายการ ความสนใจส่วนใหญ่ของเธออยู่ที่หลินเย่ เธอรู้สึกว่าหลินเย่น่าสนใจที่สุด พอหลินเย่ไม่อยู่ เธอก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจบทสนทนาของแขกรับเชิญคนอื่นแม้แต่น้อย จึงกลับห้องไปพักผ่อนเงียบ ๆ คนเดียว
กล้องของทีมงานจับภาพการพูดคุยในห้องนั่งเล่นอย่างเป็นระเบียบ จับภาพเหล่าแขกรับเชิญเอาไว้ไม่ขยับ
แต่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่ปลื้มกับภาพนี้เลย พากันบ่นอย่างไม่พอใจว่า
“อย่าถ่ายตอนคุยกันเลย! น่าเบื่อจะตาย! ฉันอยากดู CP เย่-ยวน!”
“ผู้กำกับ รีบเปลี่ยนกล้องสิ! คุณชายของฉันอยู่ไหน! เหวินจือหยวนล่ะ!”
“ฉันมาดูคุณชาย แล้วนี่คุณให้ฉันดูอะไรเนี่ย”
“รีบสลับกล้องขึ้นไปชั้นบนสิ! ฉันอยากดูคุณชาย”
“ไม่ดูคนอื่น! ดูแต่ CP เย่-ยวน! ขอร้องผู้กำกับภาพถ่ายทอดสด ทำตัวให้สมกับเป็นคนหน่อย!”
ทีมผู้กำกับหลังฉากมองข้อความที่เลื่อนผ่านหน้าจอ ซึ่งล้วนแต่เร่งให้เปลี่ยนกล้องแล้วก็ได้แต่เหงื่อตก พูดอะไรไม่ออก ในใจอดบ่นเงียบ ๆ ไม่ได้ว่า