หลินเย่ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้างุนงง ก่อนจะพูดกับเจียงหว่าน์ว่า “เอ๊ะ ทำไมเธอยังนอนอยู่ล่ะ รบกวนช่วยไปเรียกหน่อยสิ ฉันรีบออกไปกินข้าวเช้า หิวจะแย่แล้ว”
พูดจบเขาก็เดินลงไปข้างล่าง ในใจแอบคิดว่าทำไมดาราดังคนนี้ถึงยังนอนอยู่ ปกติสองสามวันก่อนยังตื่นแต่เช้ามาปลุกเขาอยู่เลย แปลกจริง ๆ
ในห้องไลฟ์สด ข้อความดันม่าขยับไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วแน่นขนัด เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น
“ขำไม่ไหวแล้ว ทำไมมีเรื่องใหม่ให้ดูทุกวันเลย!”
“เทพีก็นอนตื่นสายเป็นเหมือนกันเหรอ แย่แล้ว ฉันติดนิสัยเธอมาแล้ว”
“รอดูเทพีตอนเพิ่งตื่นแบบงง ๆ อยู่เลย ผู้กำกับภาพถ่ายทอดสดรีบตัดไปที่ห้องเร็ว!”
“รีบตัดภาพเลย ฉันอยากเห็นเหวินจือหยวนตอนหน้าสด!”
เสียงเรียกร้องจากผู้ชมดังขึ้นอย่างล้นหลาม ทีมผู้กำกับเห็นดังนั้นก็ทำตามใจผู้ชมทันที เปลี่ยนมุมกล้องถ่ายทอดสด แล้วตัดภาพตรงเข้าไปในห้องนอนของเหวินจือหยวน
ในห้อง เจียงหว่าน์เดินไปข้างเตียง ก้มตัวลงเรียกเสียงเบา ๆ ว่า “จือหยวน ตื่นเร็ว หลินเย่อยู่ข้างล่างรออยู่ บอกให้เธอรีบลงไปกินข้าวเช้าด้วยกัน”
เหวินจือหยวนที่ยังงัวเงียค่อย ๆ เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น ดวงตาพร่าเลือนและงุนงง สมองยังว่างเปล่า ก่อนจะถามกลับอย่างงึมงำว่า “เธอว่าอะไรนะ?”
เจียงหว่าน์พูดซ้ำอีกครั้ง “หลินเย่ตื่นตั้งนานแล้ว ตอนนี้รอเธออยู่ข้างล่าง จะได้ออกไปกินข้าวเช้าด้วยกัน”
พอได้ยินชัด ๆ เหวินจือหยวนก็เผลอร้อง “อ๊ะ” ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เขาตื่นแล้วเหรอ? ยังรอฉันอยู่ด้วยเหรอ?”