หลินเย่ได้ยินเสียงท่านคุณปู่ทางโทรศัพท์ที่ยังทำท่าจะบ่นต่อ ก็ขี้เกียจอธิบายให้มากความ จึงตัดบททันที “เอาละ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมวางสายนะ”
พูดจบเขาก็กดวางสายทันที ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ภายในห้องหนังสือของบ้านเก่าตระกูลหลิน ประธานเฒ่าหลินยังคงยกโทรศัพท์ค้างไว้ตรงหน้า เมื่อสายวิดีโอถูกตัดไปกะทันหัน เขาก็ชะงักอย่างงุนงง ก่อนจะค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง
เมื่อนึกถึงหลินเย่ในอดีตที่พูดจาหรือทำอะไรก็ระมัดระวังไปหมด ยิ่งต่อหน้าเขายิ่งเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง ไม่กล้าวางสายใส่เขาเด็ดขาด แต่ช่วงหลังมานี้ หลินเย่กลับทำสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจเดิมของเขาไปไกลแล้ว
เขาทบทวนพฤติกรรมผิดปกติทีละเรื่องของหลานชายในช่วงนี้อยู่เงียบ ๆ เวลาเจอเรื่องอะไรก็ใจเย็นและเด็ดขาด จัดการทุกอย่างอย่างฉับไว เถรตรง ทำตามใจตัวเอง แม้แต่ตอนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสอย่างเขา ก็ไม่ได้มีท่าทีเกร็งกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
หลินเย่ในอดีตเป็นคนขี้กลัวและไม่ชอบเข้าสังคม เก็บตัวขี้ขลาด แค่คุยกับผู้ใหญ่ก็ประหม่าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการวางสายใส่เขาก่อนเลย แม้แต่จะเถียงเสียงดังยังทำไม่ได้
“เอ๊ะ นี่ใช่หลานชายคนเดิมที่เจอใครก็เขินอาย ขี้กลัว ไม่ชอบเข้าสังคมหรือเปล่าเนี่ย?”
ท่านคุณปู่พึมพำเสียงเบา ยิ่งนึกย้อนกลับไป ความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าท่าทางอ่อนโยนและเก็บตัวในอดีต อาจเป็นเพียงการเสแสร้งมาตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นจะเปลี่ยนเป็นคนละคนไปได้อย่างไรในพริบตา
เมื่อความคิดหนึ่งเริ่มฝังราก การคาดเดาต่าง ๆ ก็ทยอยตามมาไม่หยุด
แถมยังหลอกล่อจือหยวนให้เข้าไปอยู่ในเต็นท์เดียวกันได้เร็วขนาดนี้ ประสบการณ์จีบสาวระดับนี้ หรือว่าข้างนอกจะมีผู้หญิงอยู่เป็นกองแล้ว?
พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าท่านคุณปู่ก็เคร่งขรึมขึ้น สมองผุดข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญอย่างยิ่งขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง เขาจึงตะโกนเสียงดังไปทางด้านนอกทันที “คุณชายเฉิน พ่อบ้าน!”