ไม่นาน รถที่คุณชายเฉิน พ่อบ้านจัดไว้ให้ก็มาถึงหน้าฐานตั้งแคมป์ เป็นรถเบนท์ลีย์สีดำ หลินเย่ขึ้นรถทันทีแล้วกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิน
พอกลับถึงบ้าน เขาไม่ได้ไปหาประธานเฒ่าหลิน และไม่ได้แวะอยู่ในห้องรับแขก แต่มุ่งตรงกลับห้องตัวเองแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มหนา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเคย พอเปิดหน้าจอ การแจ้งเตือนข้อความก็เด้งขึ้นมาติด ๆ กันจนเต็มหน้าจอ
นั่นคือบัญชี “คุณชายหลิน” ที่เขาเพิ่งสมัครเมื่อครู่ ใต้คอมเมนต์ที่เขียนว่า 【ไม่มีความสัมพันธ์ประจำวันของคู่จิ้น แล้วอยากดูชีวิตประจำวันของคุณชายไหม】 ผ่านไปเพียงไม่นาน ก็มีคอมเมนต์เพิ่มขึ้นหลายพันข้อความแล้ว
ด้วยความอยากรู้ หลินเย่จึงกดเข้าไปดูคอมเมนต์อย่างไม่รีบร้อน
【??? นี่ตัวจริงเหรอ??】
【เชี่ย จับคุณชายตัวเป็น ๆ ได้แล้ว!】
【ตัวปลอมชัด ๆ คุณชายจะว่างมานั่งดูคำค้นยอดนิยมได้ยังไง】
【แกเข้าใจอะไร รายการหยุดออกอากาศแล้ว คุณชายว่างจนเบื่อไม่ได้หรือไง】
【อย่ามาเกาะกระแสแบบน่าอึดอัดได้ไหม เลิกปลอมเป็นคนดังสักที】
【เอาจริง ๆ นะ ยังไม่แน่ใจก็อย่าเพิ่งปฏิเสธมั่ว ๆ น้ำเสียงเหมือนคุณชายอยู่】
ช่องคอมเมนต์แบ่งออกเป็นสองฝ่ายทันที ฝ่ายหนึ่งยืนกรานว่าเป็นตัวจริง อีกฝ่ายปักใจว่าเป็นแอ็กเคานต์เลียนแบบของพวกเกรียน ทั้งสองฝ่ายเถียงกันอย่างดุเดือด คอมเมนต์ต่อกันเป็นชั้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะจบ
เห็นชาวเน็ตเถียงกันไม่เลิก หลินเย่ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ คนพวกนี้ว่างกันจริง ๆ
เขาจึงเปิดกล้องขึ้นมา ไม่หามุม ไม่จัดแต่งตัวเอง แค่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เลนส์แล้วถ่ายรูปตัวเองแบบตามใจสุด ๆ มาใบหนึ่ง