พอพนักงานของแคมป์เข้ามารับช่วงย่างบาร์บีคิว หลินเย่ก็ได้ว่างเสียที
เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แคมป์ปิ้งอย่างผ่อนคลายและเกียจคร้าน ค่อย ๆ กินเนื้อย่างบนโต๊ะ
แต่กินไปกินมา เขากลับรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไป คิดอยู่ไม่กี่วินาทีก็นึกออกว่าขาดของสำคัญที่สุด นั่นคือเบียร์
หลินเย่กวาดตามองทุกคน ก่อนจะถามขึ้นอย่างสบาย ๆ
“พวกคุณดื่มเหล้ากันไหม?”
โจวจื่อหยางรีบยกมือรับคำอย่างกระตือรือร้น
“ผมดื่มครับ! คุณชายหลิน!”
เสิ่นอี้เชินพยักหน้าเบา ๆ บอกว่าตัวเองก็ดื่มได้นิดหน่อย
โจวจื่อหยางหันไปถามแขกรับเชิญสาว ๆ สวี่เมิงเหยา ซูม่าน์ และเจียงหว่าน์ต่างก็พยักหน้า ยินดีจะจิบสักหน่อยเพื่อผ่อนคลาย
สุดท้าย สายตาของหลินเย่ก็หยุดอยู่ที่เหวินจือหยวน
เหวินจือหยวนเผลอรอให้เขาถามว่าดื่มเหล้าไหม ในใจก็เตรียมคำตอบไว้พร้อมแล้ว
แต่หลินเย่แค่เหลือบมองเธอ ก่อนจะหันไปพูดว่า
“ดาราดังน่าจะไม่ดื่มเหล้าหรอก เอานมให้เธอสักขวดก็พอ”
พอได้ยินคำพูดนี้ เหวินจือหยวนก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ไม่ใช่สิ ทุกคนก็ดื่มเหล้ากันทั้งนั้น แต่หลินเย่กลับให้เธอดื่มนม เธอยังเป็นผู้เยาว์หรือไง?
ความไม่ยอมแพ้ผสมความขุ่นเคืองพลุ่งขึ้นมาในใจ เธอมองหลินเย่ตรง ๆ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ฉันไม่ดื่มนม ฉันก็ดื่มเหล้าเหมือนกัน”
หลินเย่ได้ยินแล้วก็เหลือบมองเธออย่างสงสัย สายตาราวกับกำลังถามว่าเธอไหวเหรอ ทำให้เหวินจือหยวนยิ่งไม่ยอมแพ้
หลินเย่หันไปส่งสัญญาณให้โจวจื่อหยางไปขอเบียร์จากพนักงานของแคมป์
โจวจื่อหยางขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็ยกเบียร์แช่เย็นมาทั้งลัง ผนังกระป๋องมีหยดน้ำเกาะพราว แผ่ไอเย็นออกมา