ตรงเตาย่าง
หลินเย่ก้มหน้า อ้าปากกัดเนื้อจากไม้เสียบย่างเข้าปากทั้งคำ เขาเคี้ยวไปพลางหรี่ตาลง ใบหน้าเผยความพึงพอใจออกมา
“ไม่อยากจะพูดเลย เนื้อที่ฉันย่างนี่เด็ดจริง ๆ”
ตอนนี้เขาไม่ได้วางท่าอะไรเลย กินอย่างสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ ที่มุมปากมีคราบน้ำมันจากเนื้อย่างติดอยู่เล็กน้อย ดูไม่เหมือนคุณชายผู้เกียจคร้านและชอบวางอำนาจอย่างที่เห็นในวันปกติเท่าไรนัก
เหวินจือหยวนยืนมองเขาอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหลินเย่ในมุมนี้ดูน่ารักดีเหมือนกัน
เธออดเตือนเสียงเบาไม่ได้ “ปากนายมันเปื้อนน้ำมันหมดแล้ว เช็ดหน่อยสิ”
หลินเย่แทบไม่ต้องคิด ก็พูดสวนออกมาอย่างไม่ใส่ใจว่า
“คุณเช็ดให้ฉันสิ”
พอได้ยินประโยคนี้ เหวินจือหยวนก็ไม่ได้ชะงักเหมือนสองครั้งก่อนแล้ว เธอแค่เงยหน้ามองเขาค้อน ๆ พลางคิดในใจว่า หมอนี่มาอีกแล้ว ไม่รู้จักพอจริง ๆ
ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ หันกลับไปทางโต๊ะอาหารแล้วหยิบกระดาษทิชชูมาแผ่นหนึ่ง
สายตาของคนที่โต๊ะจับจ้องเธออยู่ตลอด ทุกคนทำท่าทางเหมือนกำลังนั่งกินแตงโมชมเรื่องสนุกอย่างเงียบ ๆ
ซูม่าน์ตาเป็นประกายกว่าใคร เธอก้มเสียงกระซิบกับคนข้าง ๆ ว่า “พี่จือหยวนจะไปเช็ดปากให้คุณชายหลินจริง ๆ เหรอ หวานเกินไปแล้วนะ”
เหวินจือหยวนไม่ได้ยินเสียงกระซิบจากทางนั้น พอกลับมาถึงเตาย่าง เธอก็ยกมือขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติแล้วช่วยหลินเย่เช็ดคราบน้ำมันตรงมุมปาก