หลังจากโพสต์ชีวิตประจำวันรายการแรกของบัญชีตัวเองในโรงรถเสร็จ หลินเย่ก็กลับมายังห้องรับแขกของวิลล่า และบังเอิญเจอประธานเฒ่าหลินนั่งอยู่บนโซฟาพอดี
ประธานเฒ่าหลินเองก็เห็นหลานชายที่เดินเข้ามาพอดี เมื่อมองหลานชายผู้สง่างามหล่อเหลาตรงหน้า เงาของเหลนจำนวนมากก็ผุดซ้อนขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยิ่งมองก็ยิ่งกระสับกระส่าย รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
หลินเย่ไม่ทันสังเกตเลยว่าท่านคุณปู่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาขี้เกียจจะเสียเวลาอยู่ต่อ จึงตั้งใจขึ้นชั้นบนกลับห้องทันที
“เดี๋ยวก่อน”
เสียงของท่านคุณปู่ดังขึ้นจากด้านหลัง เรียกเขาไว้
หลินเย่หยุดเดิน หันไปมองท่านคุณปู่ด้วยแววตาสงสัยเล็กน้อย “มีอะไรหรือครับ”
“มานั่งนี่”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเย่ก็เดินไปนั่งตรงหน้าท่านคุณปู่
ประธานเฒ่าหลินจ้องเขา ความมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองยิ่งเพิ่มขึ้น
ท่าทางขี้ขลาดและกลัวการเข้าสังคมของเจ้าหนูนี่เมื่อก่อน ล้วนแกล้งทำทั้งนั้น ตอนนี้เห็นชัด ๆ ว่าไม่คิดจะแสดงต่อแล้ว!
เขาทำสีหน้าเคร่งขรึม แล้วถามตรง ๆ “สารภาพมาตามตรง ข้างนอกนายซ่อนลูกนอกสมรสเอาไว้หรือเปล่า”
หลินเย่ได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง นี่ไม่ใช่แล้ว ตาเฒ่าคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเพิ่งมาเกิดใหม่ในร่างนี้ได้ไม่กี่วัน จะเป็นไปได้อย่างไร อีกอย่าง เจ้าของร่างเดิมเป็นคนกลัวการเข้าสังคมสุดขีด ไม่ถนัดคบหาผู้คน อย่าว่าแต่มีแฟนเลย แค่จับมือผู้หญิงสักครั้งก็อาจไม่เคยด้วยซ้ำ แล้วจะมีลูกนอกสมรสได้ยังไง
หลินเย่ทำหน้าเอือมระอา “ผมจะไปมีลูกนอกสมรสมาจากไหนครับ ต่อให้คุณอยากอุ้มเหลน ก็อย่าคิดไปเองสิครับ”