แต่ในขณะที่สวี่ยื่อเฟิงกำลังมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะสร้างกิจการใหญ่โตให้สำเร็จ
บรรยากาศในบ้านของเลขาพรรคหมู่บ้านกลับดูไม่ค่อยปกตินัก
“สวี่เฒ่า ฉันหูไม่ค่อยดี เมื่อกี้เลยได้ยินไม่ชัด”
“หมายความว่าลูกชายคนรองของนาย ทั้งที่มีงานดี ๆ ในเมืองทำ กลับไม่ยอมทำ ดึงดันจะกลับมายังถิ่นทุรกันดารนี่เพื่อเช่าที่รกร้าง แถมยังบอกว่าจะพาพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านไปรวยด้วยกันงั้นเหรอ?”
สวี่เฒ่านั่งไขว่ห้าง พิงอยู่ข้างโม่หินกลางลานบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์
“ไอ้เด็กนั่นพูดมาแบบนั้น ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ เจี้ยนกั๋ว นายช่วยพูดให้ชัด ๆ ที เรื่องนี้ตกลงทำได้หรือไม่ได้?”
หวังเจี้ยนกั๋วเหลือบมองสวี่เฒ่าอย่างเอือมระอา น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง
“ทำได้แน่นอนอยู่แล้ว อย่างไรเสียที่รกร้างพวกนั้นก็ปลูกพืชผลไม่ได้ คนในหมู่บ้านไม่มีใครต้องการ ปล่อยทิ้งไว้ก็ไร้ประโยชน์ ขายให้ลูกชายคนรองบ้านนายก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องถามให้ชัดก่อน ตกลงเจ้าเฟิงจะเอาที่รกร้างพวกนี้ไปทำอะไร?”
“อย่าหาว่าฉันจุ้นจ้านเลยนะ หลายปีก่อนมีคนเจ้าเล่ห์กลุ่มหนึ่ง ก็เอาแต่พูดว่าจะเช่าที่รกร้างเหมือนกัน แต่สุดท้ายกลับถูกจับได้ว่าเป็นพวกขุดสุสาน ได้ยินว่าตอนหลังโดนจับได้และถูกยิงเป้าไปหลายคน...”
พอได้ยินหวังเจี้ยนกั๋วพูดแบบนั้น สวี่เฒ่าก็รีบโบกมือทันที
“เจี้ยนกั๋ว นายพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ เด็กที่ฉัน สวี่ต้าเหนียน เลี้ยงมา ยังไงก็ไม่มีทางไปเอาอย่างคนอื่นขุดสุสาน เรื่องทำลายบุญแบบนั้น ตระกูลสวี่ของเราทำไม่ลงหรอก”
หวังเจี้ยนกั๋วทำหน้าลำบากใจ ก่อนพูดต่อว่า “ใช่ ตอนอยู่ในหมู่บ้านมีนายคอยดูแล เขาคงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก แต่เจ้าเฟิงก็โตแล้ว แถมไปใช้ชีวิตในเมืองมาตั้งหลายปี คราวนี้กลับมาแล้วจู่ ๆ ก็บอกว่าจะเช่าที่รกร้าง แถมจะเช่าทีเดียวหลายสิบหมู่ จะไม่ให้คนคิดมากได้ยังไง...”
พอได้ยินเช่นนั้น ท่อยาสูบไม้พุทราในมือสวี่ต้าเหนียนก็หักดังกร๊อบเป็นสองท่อน เขาโมโหจนหนวดเครากระดิก ชี้หน้าหวังเจี้ยนกั๋วแล้วด่าว่า “แซ่หวัง นายเห็นตระกูลสวี่ของเราได้ดีแล้วทนไม่ได้หรือไง?”
“ถ้านายยอมขายที่ ตอนนี้ก็ไปเอาสัญญามาให้ฉัน ถ้าไม่ยอมก็ช่างมัน อย่ามาพูดจาประชดประชันกับฉันอยู่ตรงนี้!”
สีหน้าหวังเจี้ยนกั๋วมืดลงทันที เขาพูดเสียงเย็นว่า “ได้ วันนี้ฉันจะพูดให้ชัด ๆ ก่อนจะรู้จุดประสงค์ที่เจ้าเฟิงซื้อที่ ฉันไม่มีทางขายให้แน่”
“ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่ไม่ยอม ระเบียบก็เขียนไว้แบบนี้ ถ้านายมีปัญหา ก็ไปหาผู้ใหญ่ในอำเภอ อย่ามาหาฉัน”
สวี่ต้าเหนียนโมโหจนแทบระเบิด ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นคำพูดออกมาได้
“ลูกชายคนรองของฉันจะซื้อที่ไปสร้างเรือนหอ ไม่ได้หรือไง!”
“สร้างเรือนหอก็ไม่เห็นต้องใช้ที่ตั้งหลายสิบหมู่นี่! ทำไม ลูกชายคนรองบ้านนายก้นใหญ่โตขนาดต้องใช้ที่หนึ่งสองหมู่ถึงจะอยู่ได้หรือไง?”
“หวังเจี้ยนกั๋ว! ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไป!”
ทั้งสองคนตั้งท่าพร้อมปะทะ ดูท่าจะทะเลาะกันขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
แต่ตอนนั้นเอง หลินชูเฟิน แม่ของสวี่ยื่อเฟิง ก็รีบร้อนมาถึง พอเข้าประตูมาก็พูดบ่นไม่หยุด
“เห็นไหม ฉันว่าแล้วว่าพวกคุณต้องทะเลาะกันจนได้”
“ทำไมไม่เห็นเจ้าเฟิงล่ะ เขาไม่ได้มาด้วยกันกับคุณหรือ?”
สวี่ต้าเหนียนไม่ได้สนใจหลินชูเฟินเลยสักนิด เขาตาแดงก่ำ จ้องหวังเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเขม็ง แล้วพูดทีละคำว่า “คุณไม่ต้องมายุ่ง! วันนี้ฉันจะถามให้รู้เรื่อง เขามีสิทธิ์อะไรไม่ขายที่รกร้างให้เรา บ้านอื่นซื้อได้ ทำไมตระกูลสวี่ของฉันถึงซื้อไม่ได้?”
หวังเจี้ยนกั๋วหัวเราะเยาะ แล้วหันไปมองหลินชูเฟินที่อยู่ข้าง ๆ
“ฉันพูดชัดแล้ว ก่อนจะรู้จุดประสงค์ที่เจ้าเฟิงซื้อที่ ฉันไม่มีทางขายให้ เชิญพวกคุณกลับไปเถอะ!”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินชูเฟินก็เผลอตอบออกไปว่า “เลขาหวัง จริง ๆ แล้วที่เฟิงซื้อก็เพื่อ...เพื่อปลูกต้นไม้!”
“อะไรนะ?!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่ต้าเหนียนกับหวังเจี้ยนกั๋วต่างก็ชะงักงัน
ทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา มุมปากกระตุกไม่หยุด
ท้ายที่สุดหวังเจี้ยนกั๋วก็กลั้นไม่ไหว ตบไหล่สวี่ต้าเหนียนพลางหัวเราะออกมา
“โอ๊ย ไม่นึกเลยจริง ๆ ตอนแรกฉันคิดว่าเจ้าเฟิงไปเรียนรู้เรื่องไม่ดีมาจากข้างนอก ที่ไหนได้ ที่แท้สมองโดนลาถีบมานี่เอง”
“วิ่งมาที่รกร้างใหญ่โตของเราแล้วบอกว่าจะปลูกต้นไม้? ทำไมไม่ไปทะเลทรายโกบีทางตะวันตกแล้วบอกว่าจะขุดลอกลำน้ำเสียเลยล่ะ ฮ่า ๆ ๆ!”
สีหน้าสวี่ต้าเหนียนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด เขาหันขวับไปถลึงตาใส่หลินชูเฟินอย่างดุดัน
“คุณ! ไอ้เด็กนั่นพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
หลินชูเฟินพยักหน้าแรง ๆ
“จริง! เมื่อกี้ตอนกินข้าวเขาพูดกับฉันเอง สีหน้าจริงจังมาก เหมือนตั้งใจจะทำแบบนั้นจริง ๆ ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมเขาแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟัง...”
“ทำบาปไว้จริง ๆ!”
สวี่ต้าเหนียนตบต้นขาตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
“ทำไมตระกูลสวี่ของเราถึงได้มีคนไม่ใช้สมองแบบนี้ออกมาด้วย?”
“ยังจะปลูกต้นไม้อีก? ฉันว่ายังสู้ไปเอาอย่างคนอื่นขุดสุสานไม่ได้ อย่างน้อยงานแบบนั้นก็ทำเงินได้จริง!”
หวังเจี้ยนกั๋วขึ้นชื่อว่าเป็นคนปากกว้างของหมู่บ้าน พอผ่านไปแค่ช่วงบ่าย ข่าวที่ว่าสวี่ยื่อเฟิง ลูกชายคนรองของสวี่ต้าเหนียน เสียสติคิดจะปลูกต้นไม้บนที่รกร้างของที่ราบสูงดินเหลือง ก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านหวงสือจนแทบทุกคนรู้กันหมดแล้ว
สวี่ต้าเหนียนถือเข็มขัด นั่งรออยู่ที่บ้านเงียบ ๆ
แม้เขาจะไม่รู้ว่าสวี่ยื่อเฟิงหนีไปเถลไถลที่ไหน แต่เขารู้ว่าเมื่อสวี่ยื่อเฟิงกลับมาถึงบ้าน เขาจะต้องเฆี่ยนให้หนักจนแม่แท้ ๆ จำไม่ได้
ไม่อย่างนั้นก็ไม่สมกับที่วันนี้เขาต้องขายหน้าต่อหน้าหวังเจี้ยนกั๋ว!
แต่สวี่ต้าเหนียนรออยู่นาน สวี่ยื่อเฟิงก็ยังไม่กลับบ้านเสียที
จนกระทั่งยามเย็น หลินชูเฟินยกบะหมี่ราดน้ำมันร้อนที่เพิ่งทำเสร็จออกมาจากห้องครัว แล้วอดบ่นเขาไม่ได้อยู่สองสามคำ
“ลูกเพิ่งกลับมา คุณจะใจเย็นลงหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“เขาอยากปลูกต้นไม้ก็ปล่อยให้ปลูกไปเถอะ ถึงตอนนั้นถ้าเจอปัญหา ไม่ต้องให้คุณสั่งสอน เขาก็รู้เองว่าควรหยุด”
สวี่ต้าเหนียนเหวี่ยงเข็มขัดในมือจนฟาดดังเพียะ ๆ แล้วพูดอย่างโมโหว่า “ไอ้เด็กนั่นอยากทำอะไรฉันไม่ขวางก็จริง แต่ฉันจะยืนมองเขาผลาญเงินของบ้านเราเฉย ๆ ไม่ได้!”
“ที่รกร้างสามสี่สิบหมู่ ถ้าเช่าทั้งหมดอย่างน้อยก็ต้องสามสี่พันหยวน ฉันจะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหนให้เขาผลาญ?”
หลินชูเฟินเม้มปาก พูดเสียงเบาว่า “เฟิงก็ไม่ได้บอกให้คุณควักเงินให้นี่ บางทีเขาอาจมีเงินของตัวเองก็ได้”
พอได้ยินเช่นนั้น สวี่ต้าเหนียนก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก
“เหลวไหล! ถ้าเขามีเงินติดตัวอยู่ จะไปใช้ชีวิตต่อในปักกิ่งไม่ไหวได้ยังไง? แล้วจะวิ่งกลับมาที่รกร้างบ้านเรา บอกว่าจะปลูกต้นไม้ทำธุรกิจทำไม?”
“ฉันว่าเขาคงผลาญเงินที่มีจนหมดแล้ว หมดหนทางถึงได้คอตกกลับบ้านเกิด แล้วหาเรื่องทำธุรกิจมาอ้าง จะได้ไม่ต้องโดนฉันด่า!”
“ฉันจะบอกให้ชัด ๆ เลยนะ เจ้าเฟิงไม่มีทางทำอะไรสำเร็จหรอก!”
ตลอดทั้งคืน เสียงด่าของสวี่ต้าเหนียนแทบไม่เคยขาด กระทั่งเช้าวันถัดมา เขาก็ยังบ่นพึมพำไม่หยุด
จนหลังอาหารเช้า เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน ถึงทำให้สวี่ต้าเหนียนหยุดพูดได้เสียที!
หรือว่าเจ้าเฟิงจะไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ?!