ทั้งสองรู้จักกัน และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันด้วย
ซูซวงหลีเป็นดาวเด่นประจำโรงเรียนที่ทุกคนยอมรับ เธอนั่งแถวหน้าเสมอ ผลสอบไม่เคยหลุดจากสามอันดับแรก เป็นนักเรียนชั้นยอดในสายตาครู
ตอนนั้นครูประจำชั้นอยากเพิ่มอัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงจัดโครงการ “พี่ช่วยน้อง” ให้ซูซวงหลีถือสมุดจดกับข้อสอบมาสอนเสริมหลิวหมิงทุกวัน
แต่หลิวหมิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องเรียนเลยสักนิด เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เรียนยังไงก็ไม่เข้าหัว
พยายามกันอยู่หนึ่งเทอมเต็ม ๆ สุดท้ายครูประจำชั้นก็ยอมแพ้ เพราะรู้ว่าคงเข็นไม่ขึ้นแล้ว
ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็สนิทกันไม่น้อย
ในเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงที่ทุกคนต้องเข้าร่วมแบบนี้ การได้เจอคนคุ้นเคยที่รู้จักกันดี เรียกว่ายากยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่เสียอีก
หลิวหมิงวางใจ หันมองทางข้างหน้า พลางขับรถไปด้วยและพูดไปด้วยว่า “เธอทิ้งพาหนะไปจริง ๆ เหรอ!”
แก้มของซูซวงหลีขึ้นสีด้วยความกระอักกระอ่วน เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ “ใช่ พาหนะของฉันเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน...”
“อะไรนะ?” หลิวหมิงสงสัยว่าตัวเองฟังผิด
“ใช่แล้ว ก็เรือบรรทุกเครื่องบินแบบที่เห็นในโทรทัศน์นั่นแหละ...” ซูซวงหลียื่นมือออกไปทำท่าประกอบ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด “นี่มันเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง ไม่ใช่เอาชีวิตรอดในทะเล ฉันก็เลยทิ้งมันไป”
“พรวด—”
หลิวหมิงกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง “ตัวเล็กแค่นี้จะขับเรือบรรทุกเครื่องบินเนี่ยนะ?”
“ยังจะหัวเราะอีกเหรอ?” ซูซวงหลีถลึงตามองเขา ก่อนกวาดสายตาสำรวจห้องคนขับ แววตาปิดความตกตะลึงไว้ไม่มิด “ทำไมนายถึงโชคดีขนาดนี้ สุ่มได้รถคันใหญ่เบ้อเริ่มเลย?”
“ก็แค่โชคดีน่ะ” หลิวหมิงตอบปัด ๆ “เอาล่ะ เสี่ยวซู ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”
“คอยสังเกตสองข้างทางไว้ ตอนนี้ภารกิจสำคัญที่สุดของเราคือหากล่องเสบียง ต้องรีบหาอาหารกับน้ำให้ได้เร็วที่สุด”
กล่องเสบียงเหรอ?
ซูซวงหลีจัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย แล้วย้ายไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ จากนั้นหันมองหลิวหมิง “เพื่อนหลิวหมิง ในเมื่อเราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว ฉันหวังว่าต่อไปเราจะเชื่อใจกันและพยายามเอาชีวิตรอดไปด้วยกัน”
หลิวหมิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
พูดเหมือนไม่มีปากใครอย่างนั้นแหละ... รู้จักกันมาตั้งหลายปี ใครไม่รู้จักใครกันบ้าง?
ยัยตัวเล็กนี่ระแวดระวังตัวไม่น้อยเลย
เขาพยักหน้ารับ “วางใจเถอะ ไม่ต้องพูดเรื่องแบบนี้ให้มากความ”
“งั้นฉันจะเชื่อนายนะ” ซูซวงหลีคลายความระแวง แล้วยกมือชี้ไปทางซ้ายด้านหน้า “ทางนั้น ห่างออกไปประมาณ 1 กิโลเมตร มีกล่องเสบียงอยู่กล่องหนึ่ง”
หลิวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ยังไม่ทันได้ถาม ซูซวงหลีก็เปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวให้เขาดูทันที
【ผู้เล่น: ซูซวงหลี】
【สถานะ: ปกติ】
【พลังงาน: 90/100】
【พรสวรรค์: เรดาร์ข่าวกรอง】
เธอชี้ไปที่พรสวรรค์แล้วอธิบายว่า “พรสวรรค์นี้ทำให้ฉันสัมผัสข้อมูลรอบตัวได้ รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับเสบียงด้วย ยิ่งใช้พลังงานมาก ระยะตรวจจับก็ยิ่งกว้าง”
เรดาร์ข่าวกรอง?!
มีความสามารถแบบนี้แล้ว ยังจะต้องกังวลเรื่องเสบียงอะไรอีก? ขอแค่มีแรงพอ ก็ออกตระเวนกวาดของได้ทั่วทั้งแผนที่เลย!
ในเมื่อซูซวงหลีจริงใจขนาดนี้ หลิวหมิงก็ไม่ยอมน้อยหน้า
เขาปล่อยมือขวาที่จับคันเกียร์ แล้วเอื้อมไปลูบต้นขาของซูซวงหลีอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูซวงหลีตอบสนองไวมาก เธอเบี่ยงตัวหลบไปทางประตูรถ ยกสองมือไขว้ปิดหน้าอก “อ๊ะ! หลิวหมิง นายทำอะไรน่ะ!”
มือของหลิวหมิงชะงักค้างกลางอากาศ
เดิมทีเขาแค่อยากแสดงพรสวรรค์【รีเฟรช】ให้ดู ไม่รู้ทำไมมือถึงเอื้อมไปที่ต้นขาเสียได้
อธิบายด้วยคำพูดมันช่างเป็นนามธรรมเกินไป
หลิวหมิงไม่ชักมือกลับ แต่ยื่นแขนขวาออกไปอีกครั้ง แล้วลูบลงไปอย่างฝืนใจ ก่อนซูซวงหลีจะทันตั้งตัว
ผิวเย็นนิด ๆ สัมผัสเนียนเด้ง
“หลิวหมิง!” ซูซวงหลีกรีดร้อง
วินาทีถัดมา ร่างของเธอก็หยุดนิ่ง
เพราะค่าพลังงานบนหน้าต่างระบบที่ลดลงเหลือ 90 จู่ ๆ ก็ฟื้นกลับมาเป็น “100/100”
“นี่... มันเกิดอะไรขึ้น?”
ซูซวงหลีก้มมองมือที่ยังวางอยู่บนต้นขาด้วยความงุนงง
หลิวหมิงกระแอมสองครั้ง นั่งตัวตรงแล้วจับพวงมาลัยอีกครั้ง “พรสวรรค์ของฉันคือ【รีเฟรช】 ความหมายก็ตามตัวเลย ต่อไปเธอไม่ต้องกังวลเรื่องพลังงานลดแล้ว”
ภายในห้องโดยสารเงียบไปสามวินาที
สมองของซูซวงหลีแล่นฉิว เธอเองก็ฉลาด ไม่ต้องอธิบายอะไรมากก็ปะติดปะต่อเหตุผลได้
หนึ่งคนมีความสามารถรีเฟรชสถานะได้ไม่จำกัด
อีกคนมีเรดาร์ตรวจจับระยะไกล......!!!
ซูซวงหลีนั่งตัวตรง ไม่สนใจรายละเอียดที่เพิ่งถูกฉวยโอกาสเมื่อครู่นี้ “หมายความว่าต่อไปเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงแล้วใช่ไหม?!”
“ใช่” หลิวหมิงพยักหน้า ก่อนแสยะยิ้มพูดประชดประชันว่า “เมื่อกี้ใครบางคนยังคิดว่าฉันเป็นพวกหื่นกามอยู่เลย ตอนนี้กลับดีใจใหญ่เชียว”
ซูซวงหลีเถียงไม่ออก ใบหน้าแดงระเรื่อ ลามไปจนถึงใบหู เธอยื่นมือไปหยิกเนื้อนิ่มตรงเอวของหลิวหมิง แล้วบิดครึ่งรอบเต็มแรง “ก็เพราะนายนั่นแหละ ใครใช้ให้นายไม่อธิบายให้ชัดก่อน แถมยังจู่โจมแบบ... กะทันหันอีก”
หลิวหมิงเลิกคุยเล่น เขาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนเหยียบคันเร่งจนมิด
ความเร็วของรถสแกเนียพุ่งทะยาน มุ่งตรงไปยังทิศทางที่ซูซวงหลีชี้
ระหว่างทาง เขาเปิดช่องภูมิภาคขึ้นมาอีกครั้ง
พรสวรรค์ของเขากับซูซวงหลีประกบกันได้อย่างเหนือชั้นจริง ๆ แต่ถ้าผู้เล่นทุกคนในเกมนี้มีความสามารถแบบนี้เหมือนกัน ก็คงต้องประเมินระดับอันตรายที่จะเจอหลังจากนี้ใหม่แล้ว
【ช่องภูมิภาค (แอล-9527)】
【จำนวนผู้เล่นออนไลน์ขณะนี้: 958672/1000000】【ผู้เล่นแต่ละคนส่งข้อความได้ไม่เกิน 10 ข้อความต่อวัน หากเกินกำหนด ทุกข้อความที่ส่งจะต้องจ่ายน้ำมันอเนกประสงค์ 1 ส่วน】
ถึงจะจำกัดจำนวนข้อความ แต่ในช่องก็ยังมีข้อความเด้งรัวไม่หยุด แถมส่วนใหญ่ยังเป็นการร้องขอความช่วยเหลือที่แทบไม่มีสาระอะไรเลย
【ฉันใกล้จะเหนื่อยตายแล้ว! หมอกดำเคลื่อนที่เร็วกว่าตอนฉันเล่นสเกตเสียอีก!】
【มีสาว ๆ อยากจับทีมไหม? พาหนะของฉันเป็นรถบ้าน พรสวรรค์คือเดินทางเป็นคู่ ทำให้รถวิ่งเร็วขึ้นได้ ส่งรูปมาทางข้อความส่วนตัวได้เลย พวกปลอมเป็นผู้หญิงไสหัวไป!】
【พิกัด 872.572 มีใครอยู่แถวนี้ไหม? ใครก็ได้มาช่วยที น้ำมันเฮลิคอปเตอร์ของฉันหมดแล้ว แลกรูปเด็ดให้ได้】
【ขายคบเพลิงระยะยาว สนใจทักส่วนตัว ราคายุติธรรม ไม่โกงเด็กหรือคนแก่】
......
หลิวหมิงไล่อ่านอยู่รอบหนึ่ง ในใจก็มั่นใจขึ้นเต็มที่
พรสวรรค์ของคนส่วนใหญ่เป็นแค่สกิลที่แทบไม่มีประโยชน์ หรือไม่ก็ห่วยแตกไปเลย ความสามารถที่ส่งผลต่อโอกาสรอดโดยตรงแทบไม่มีให้เห็น
แน่นอนว่าข้อความในช่องก็เชื่อทั้งหมดไม่ได้
เพราะคงมีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเอาความสามารถพรสวรรค์ของตัวเองไปโพสต์ลงช่อง
แต่การจับคู่ความสามารถของเขากับซูซวงหลีได้เปรียบคนอื่นอย่างเด็ดขาดจริง ๆ
“ใกล้ถึงแล้ว อยู่ข้างหน้า!” ซูซวงหลีเตือน
บนไหล่ทางห่างออกไปประมาณ 500 เมตร มีกล่องไม้แบบลังใบหนึ่งตั้งอยู่ บนกล่องมีเครื่องหมายคำถามสีขาวเด่นสะดุดตาพิมพ์อยู่
หลิวหมิงเหยียบเบรก
เขาไม่ได้รีบเปิดประตูลงจากรถ เพราะกฎเขียนไว้ชัดเจนว่าในกล่องเสบียงไม่เพียงมีสิ่งของเท่านั้น แต่อาจปลดปล่อยสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่ไม่รู้จักออกมาด้วย
ในจังหวะนั้นเอง
รถจี๊ปสีเขียวคันหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกำลังพุ่งตรงเข้าหากล่องไม้ด้วยความเร็วสูง
ดูท่าว่าพวกเขาไม่ใช่กลุ่มเดียวที่หมายตากล่องใบนี้