รถจี๊ปสีเขียวปัดท้ายดริฟต์อย่างโอหัง พุ่งแทรกกลางระหว่างรถบรรทุกหนักกับหีบเสบียงจนฝุ่นทรายฟุ้งกระจายเป็นวงกว้าง
กระจกหน้าต่างลดลง เผยให้เห็นชายหัวล้านหน้าดุดันบนเบาะคนขับ เขาถือหน้าไม้คอมพาวด์สีดำไว้ในมือ ปลายลูกศรจ่อไปที่กระจกหน้ารถของหลิวหมิง
“หีบนี่ข้าถูกใจแล้ว” ชายหัวล้านเคี้ยวหมากฝรั่ง ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้น “ขับรถบรรทุกหนักแล้วทำวางท่าใหญ่โตไปได้ ไม่อยากตายก็รีบไสหัวไป!”
สิ้นเสียง ประตูฝั่งผู้โดยสารของรถจี๊ปก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
หญิงร่างมหึมาราวกับภูเขาเนื้อรีบร้อนกระโดดลงจากรถ พอยืนมั่นคงก็หันไปมองทางรถบรรทุกหนักทันที
เมื่อเห็นคนในรถชัดเจน ใบหน้าอ้วนฉุของภูเขาเนื้อก็บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น เธอชี้ไปทางหลิวหมิงแล้วด่ากราด “ไอ้เวรเอ๊ย ในที่สุดก็จับแกได้สักที!”
ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ถูกหลิวหมิงตบไปหนึ่งฉาดเมื่อครู่ ก่อนจะถูกรีเฟรชหายไป
ด่าจบแล้ว ภูเขาเนื้อก็ตะโกนบอกชายหัวล้านในรถ “ผัว! ช่วยฆ่ามันให้ฉันที! รอยฝ่ามือบนหน้าฉันมันเป็นฝีมือไอ้นี่!”
ภายในห้องโดยสาร ซูซวงหลีมีเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ
เธอจ้องหน้าไม้คอมพาวด์ กระทั่งลมหายใจยังเริ่มถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นั่นเป็นอาวุธควบคุมอย่างแท้จริง ในระยะใกล้ขนาดนี้ ลูกศรเจาะทะลุกระจกหน้ารถได้แน่นอน
หลิวหมิงสังเกตเห็นความตื่นตระหนกของเธอ “ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก”
“ในเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงที่ไร้กฎเกณฑ์และกฎหมายควบคุมแห่งนี้ ด้านมืดที่สุดในใจคนจะถูกขยายขึ้นนับไม่ถ้วน คนพวกนี้ทำได้ทุกอย่างโดยไม่เห็นแก่ความเป็นมนุษย์ เพียงเพื่อแย่งชิงเสบียงหรือสนองความเห็นแก่ตัว การใช้เหตุผลกับคนแบบนี้ หรือแสดงความเมตตาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่ต่างจากฆ่าตัวตาย”
มือที่กำชายกระโปรงของซูซวงหลีคลายลงเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงตึงเครียด “เข้าใจแล้ว แต่พวกเขามีอาวุธ เราจะทำยังไงกันดี?”
“ทำยังไงน่ะเหรอ?” หลิวหมิงแค่นเสียงเย็นชา
“คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ ดูให้ดี!”
เขาดันคันเกียร์ไปที่เกียร์เดินหน้า ยกเท้าออกจากแป้นเบรก แล้วเหยียบคันเร่งจนมิดทันที
“ครืน—”
เครื่องยนต์วีแปดเทอร์โบส่งเสียงคำราม ควันดำพ่นออกจากท่อไอเสีย รถสแกเนียน้ำหนักเก้าตันทะยานออกตัวในพริบตา
ชายหัวล้านเห็นรถบรรทุกหนักไม่ถอยกลับพุ่งเข้าใส่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขารีบเหนี่ยวไกทันที
ลูกดอกจากหน้าไม้พุ่งฉิวทะลุกระจกหน้ารถบรรทุกหนัก
น่าเสียดายที่
มันเบี่ยงไปประมาณ 10 เซนติเมตร เฉียดโคนหูของหลิวหมิง ก่อนปักเข้าไปที่แผงกั้นด้านหลังเบาะคนขับ
ชายหัวล้านยังไม่ทันหัวเราะก็ชะงักงันไปทั้งตัว
รูโหว่บนกระจกหน้ารถหายไปในวินาทีถัดมา แม้แต่เศษกระจกที่กระเด็นไปโดนแผงหน้าปัดก็ยังหายวับไปด้วย
เพราะหลิวหมิงใช้【รีเฟรช】กับรถบรรทุกหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ในเวลาเดียวกัน หน้ารถสูงสี่เมตรก็พุ่งมาประชิดถึงตัวแล้ว
ชายหัวล้านตะเกียกตะกายคว้าพวงมาลัยกับคันเกียร์อย่างลนลาน หวังสตาร์ตรถหนี แต่ระยะห่างระหว่างรถทั้งสองคันมีไม่ถึง 10 เมตร รถบรรทุกหนักออกตัวเต็มกำลังจนแทบไม่มีช่องให้ขยับทำอะไรได้
“โครม!!!”
รถสแกเนียชนประตูด้านข้างของรถจี๊ปเข้าเต็มแรง
ประตูยุบเบี้ยว กระจกหน้าต่างแตกละเอียดทั้งคัน ตัวรถทั้งคันถึงกับพลิกกลางอากาศไปสองรอบครึ่ง
แรงสะท้อนกลับทำให้ส่วนหน้าของรถบรรทุกหนักบิดเบี้ยวเล็กน้อย โคมไฟหน้าฝั่งซ้ายเกิดรอยร้าว
แต่เพียงวินาทีถัดมา ทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ส่วนภูเขาเนื้อที่อยู่ข้าง ๆ พอเห็นภาพนั้นก็วิ่งหนีสุดชีวิต ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง
หลิวหมิงไม่ได้วิ่งไล่ตาม เขาถอยรถออกมาเว้นระยะ ก่อนดันเกียร์เดินหน้าอีกครั้ง
รถสแกเนียปรับมุม แล้วพุ่งเข้าใส่รถจี๊ปที่พลิกหงายท้องอยู่ซ้ำอีกครั้ง
ชายหัวล้านห้อยหัวอยู่ในรถจี๊ป เลือดอาบเต็มศีรษะ ซี่โครงหักไปไม่รู้กี่ซี่
พอได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกหนักติดขึ้นอีกครั้ง เขาก็ยื่นมือออกมาจากหน้าต่าง โบกอย่างบ้าคลั่ง “พี่ชาย โปรดไว้ชีวิตด้วย! ผมผิดไปแล้ว! เสบียงทั้งหมดเอาไปเลย! อย่าฆ่าผม!!”
ผิดไปแล้วงั้นเหรอ?
แกแค่รู้ตัวว่ากำลังจะตายเท่านั้นแหละ!
หลิวหมิงยังคงเหยียบคันเร่งจนมิด ล้อรถบรรทุกหนักบดทับโครงรถจี๊ป หลังคาถูกกดจนแบนราบ ชิ้นส่วนใต้ท้องรถแตกหักกระเด็น เสียงร้องขอชีวิตของชายหัวล้านขาดหายไปในทันที
เพื่อความแน่ใจ เขาไม่รีบลงจากรถ
แต่ขับบดซ้ำไปมาสามรอบ ก่อนจะดึงเบรกมือขึ้น
ซูซวงหลีกำเข็มขัดนิรภัยแน่น หน้าอกกระเพื่อมแรง หายใจหอบหนัก
“ถ้าทนไม่ไหวก็หลับตาไว้” หลิวหมิงกระโดดลงจากรถ
ลมพัดหอบฝุ่นทรายผ่านถนน พากลิ่นคาวเลือดมาด้วย
เขาเดินไปยังซากเหล็กกองนั้น
ปุ่ม “แยกชิ้นส่วน” ปรากฏขึ้นเหนือซากโดยอัตโนมัติ
หลิวหมิงยกมือแตะปุ่ม
ซากเหล็กแปรเปลี่ยนเป็นกระแสข้อมูลสีขาวนับไม่ถ้วน สลายหายไปในอากาศ ก่อนจะมีลูกแก้วเรืองแสงลอยออกมา
【ชื่อ: แกนยานพาหนะ】
【ประเภท: ยานพาหนะ】
【คุณภาพ: ทั่วไป】
【— ใช้กับเครื่องสุ่มกาชาได้ และยังเป็นหนึ่งในวัตถุดิบจำเป็นสำหรับรีเฟรชคุณสมบัติยานพาหนะ】
เก็บไว้ก่อน
เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องสุ่มกาชากับคุณสมบัติอยู่ที่ไหน
หลังยัดใส่กระเป๋ากางเกง หลิวหมิงก็หยิบหน้าไม้คอมพาวด์บนพื้นขึ้นมา
【ชื่อ: หน้าไม้คอมพาวด์】
【ประเภท: อาวุธ】
【คุณภาพ: ทั่วไป】
【กระสุน: 0/1】
【— มีความสามารถในการเจาะทะลุใช้ได้ดี พลังสังหารในระยะใกล้ถึงปานกลางอยู่ในระดับพอใช้ แต่ระยะไกลวิถีลูกศรจะตกลงอย่างเห็นได้ชัดและความแม่นยำไม่สูง ลูกดอกหน้าไม้เก็บกลับมาใช้ซ้ำได้】
ไม่มีกระสุนเหรอ?
หลิวหมิงหันไปมองห้องคนขับ
ลูกดอกที่ยิงพลาดไปยังปักอยู่บนแผงกั้นด้านหลังเบาะคนขับ
เขารีบวิ่งกลับไป เหยียบขั้นบันไดแล้วยื่นตัวเข้าไปครึ่งหนึ่ง ใช้มือข้างเดียวจับก้านลูกศรแล้วออกแรงดึง
【กระสุน: 1/1】
หลิวหมิงยกหน้าไม้ขึ้น เล็งไปที่ก้อนหินซึ่งอยู่ห่างออกไปห้าเมตร แล้วเหนี่ยวไก
ลูกดอกพุ่งฉิว เฉียดขอบก้อนหินก่อนปักลงในทราย เหลือเพียงปลายก้านโผล่ออกมา
เขาไม่ได้ไปเก็บ แต่เอามือซ้ายแตะหน้าไม้คอมพาวด์
“รีเฟรช!”
ลูกดอกที่เพิ่งยิงออกไปเมื่อหนึ่งวินาทีก่อนปรากฏขึ้นในรางลูกศรอีกครั้งอย่างไร้ที่มา
หน้าไม้คอมพาวด์ในมือหลิวหมิงแทบไม่ต่างจากอาวุธกระสุนไม่จำกัด!
จัดการเรื่องอาวุธเรียบร้อย เขาก็เดินไปยังหีบเสบียง
ในกฎของเกมระบุไว้ว่า ภายในหีบอาจมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่ไม่รู้จักถูกปล่อยออกมาได้ด้วย
หลิวหมิงถีบหีบไม้เปิดออก แล้วถอยหลังติดกันหลายก้าว ก่อนยกหน้าไม้คอมพาวด์ขึ้นเล็งด้วยสองมือ
ลมพัดผ่าน
ภายในหีบไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
หลังรออยู่หลายวินาทีและแน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดคลานออกมา เขาจึงค่อยเดินเข้าไป
ในหีบมีของอยู่สองอย่าง
【น้ำ (550 มล.) *1, ขนมปัง (200 กรัม) *1】
จากนั้นหลิวหมิงก็แตะหีบเสบียงเปล่า แต่กลับไม่มีปุ่มรีเฟรชปรากฏขึ้นเลย
เมื่อเอาของกลับไปที่ห้องคนขับ เขาก็ยัดทุกอย่างให้ซูซวงหลี “ถ้าฉันไม่บดเจ้าหัวล้านนั่นให้ตาย คนที่จะตายก็คือพวกเรา ในโลกนี้คนที่ยึดถือศีลธรรมตายเร็วที่สุด”
ซูซวงหลีกอดน้ำกับขนมปังไว้ในอ้อมแขน แล้วพยักหน้า
“ฉันเข้าใจ”
“แกร๊ก ๆ—”
เบรกอากาศถูกปลด เกียร์ถูกเข้าไปที่เกียร์เดินหน้า
ซูซวงหลีชี้ไปยังพื้นที่รกร้างทางซ้ายของถนนข้างหน้า “หลิวหมิง อีกสามกิโลเมตรข้างหน้ามีหีบเสบียงอีกใบ”
“รีบออกเดินทางกันเถอะ แถวนี้มีหีบเสบียงหลายใบถูกผู้เล่นหาเจอแล้ว”
“ได้” หลิวหมิงลูบขาของซูซวงหลีเพื่อรีเฟรช จากนั้นมองไปข้างหน้า “ก่อนไปขอจัดการธุระสักอย่างก่อน”
ห่างออกไปหลายร้อยเมตร
ภูเขาเนื้ออ้วนตุ้ยนุ้ยกำลังวิ่งสุดชีวิต ทุกครั้งที่ก้าว ไขมันบนตัวก็สั่นกระเพื่อมสามครั้ง
เขาไม่ใช่คนใจบุญอะไร
ในเมื่อหาเรื่องกันแล้ว ก็ต้องกำจัดปัญหาทิ้งให้สิ้นซาก!
รถบรรทุกหนักติดเครื่อง บดขยี้ไปบนพื้นถนน
200 เมตร
50 เมตร...
ภูเขาเนื้อได้ยินเสียงคำรามจากด้านหลัง จึงเร่งฝีเท้าวิ่งสุดแรงจนรองเท้าหลุดกระเด็นไปข้างหนึ่ง “ช่วยด้วย! มีคนฆ่าคน!”
“วิ่งเร็วใช้ได้เลยนี่”
หลิวหมิงเหยียบคันเร่งจนสุด เข็มบนมาตรวัดความเร็วพุ่งทะยานสูงขึ้น