หลิวหมิงมองแผงสถานะ
เมื่อเทียบกับรถเข็นตอนแรก รถบรรทุกหนักคันนี้เรียกได้ว่าเหนือชั้นกันคนละมิติ
แม้จะกินน้ำมันถึง 35 ลิตรต่อ 100 กิโลเมตร จนเรียกได้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดสูบน้ำมันก็ตาม หากเป็นผู้เล่นคนอื่น คงขับได้ไม่นานก่อนน้ำมันจะหมด แล้วต้องนั่งรอความตาย
แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น!
เพราะในระหว่างที่รีเฟรชเมื่อครู่ เขาเข้าใจวิธีใช้งานพรสวรรค์【รีเฟรช】อย่างถูกต้องแล้ว!
ทว่าในช่องแชตพื้นที่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ
【ยอมแล้วจริง ๆ จรวดก็นับเป็นยานพาหนะด้วยเหรอวะ แบบนี้จะให้ฉันรอดยังไง?!】
【คนข้างบนพอใจหน่อยเถอะ! อย่างน้อยของนายก็ยังขับเล่นได้ ของฉันเป็นม้าโคลน!】
【ของฉันเป็นรถไฟฟ้ายาดี้......】
【ฉันแค่อยากรู้ว่าจะไปหาน้ำมันจากไหน ถ้าไม่มีน้ำมัน ยานพาหนะอะไรก็ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น】
【พวกนายออกเดินทางกันหรือยัง? ฉันเห็นเหมือนมีเงาดำขยับอยู่นอกถนน... ใครมาเข้าทีมกับฉันหน่อย】
【ฉันเลิกใช้ยานพาหนะแล้ว ปล่อยให้เป็นไปตามดวงก็แล้วกัน หวังว่าระบบจะจัดสาวขายาวไซซ์ 36D มาเป็นเพื่อนร่วมทีมให้สักคน】
......
เป็นอย่างที่คิด
เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงนี้โหดร้ายมาก
เพิ่งเริ่มเกมก็ต้องคัดคนที่ไม่มีความกล้าและโชคไม่ดีออกแล้ว
ทันใดนั้น เสียงกลไกก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้เล่นทุกท่าน เวลเตรียมตัว 10 นาทีสิ้นสุดลงแล้ว”
“ตอนนี้ เกมเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”
ครืน ๆ ๆ —
ประตูม้วนที่เปิดแง้มอยู่ตรงหน้าหลิวหมิงเริ่มเลื่อนขึ้น
แสงจ้าสีขาวโพลนด้านนอกค่อย ๆ จางลง เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของโลกเอาชีวิตรอดบนทางหลวง
ถนนลาดยางแตกร้าวทอดยาวไปสุดสายตาจนถึงเส้นขอบฟ้าสีหม่น สองข้างทางเป็นป่ารกร้างแห้งแล้ง ดินทรายสีน้ำตาลแดงฟุ้งขึ้นตามแรงลม
นอกกำแพงด้านหลังโรงรถ มีเสียงเสียดสีประหลาดดังสวบสาบ
หมอกดำเข้มข้นสายแล้วสายเล่ากำลังซึมเข้ามาตามรอยแตกบนพื้นซีเมนต์ตรงมุมกำแพง
ขณะเดียวกัน แผงสถานะก็เด้งหน้าต่างสีแดงที่สั่นไหวขึ้นมาไม่หยุด
【ประกาศพื้นที่: ผู้เล่นในพื้นที่หมายเลข แอล-9527 โปรดทราบ】
【พื้นที่ของพวกคุณคือ: ทะเลทรายทรายชาด】
【หมอกดำเริ่มแผ่ขยาย โปรดสตาร์ตยานพาหนะทันที!!!】
หลิวหมิงไม่รอช้าอีกต่อไป
เขาเปิดประตูรถแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งในห้องคนขับ
ภายในกว้างขวางมาก เบาะนั่งระบบถุงลมนิรภัยช่วยลดแรงกระแทกโอบรับตัวเขาได้เป็นอย่างดี ด้านหลังยังมีเตียงนอนอีกด้วย
ทันทีที่มือทั้งสองจับพวงมาลัย สัญชาตญาณในการควบคุมรถบรรทุกหนัก ทั้งระบบเบรกลม เกียร์ และการตอบสนองของคันเร่งก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
เขาสตาร์ตรถบรรทุกหนัก
เครื่องยนต์วีแปดเทอร์โบคำราม ท่อไอเสียพ่นควันดำออกมาสายหนึ่ง
หลิวหมิงเหลือบมองกระจกมองหลัง
หมอกดำทะลักเข้ามาในโรงรถแล้ว อยู่ห่างจากท้ายรถไม่ถึง 5 เมตร ลึกเข้าไปในหมอก มีเงาดำเรียวยาวบิดเบี้ยวหลายสิบสายกำลังพุ่งเข้าหารถบรรทุกอย่างเลือนราง
“ออกเดินทาง!”
เขาเหยียบคันเร่งมิด
สแกเนียพุ่งออกจากโรงรถขึ้นสู่ถนนสายหลัก
ขณะเดียวกัน เสียงเครื่องยนต์ก็ดังต่อเนื่องมาจากลานจอดรถที่เปิดโล่งอยู่หลายแห่งใกล้ ๆ กัน
ทั้งเบนซ์จีใหญ่ รถเอสยูเจ็ด และแม้แต่ลัมโบร์กินีสีแดงคันหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล......
รถเหล่านั้นออกตัวได้เร็วมาก ไม่นานก็ขับมาเทียบกับรถบรรทุกหนัก
ในจังหวะที่ขับสวนกัน กระจกรถลัมโบร์กินีลดลงครึ่งหนึ่ง เจ้าของรถยื่นแขนออกมานอกหน้าต่าง ชูนิ้วกลางให้หลิวหมิงสูง ๆ
รถเอสยูเจ็ดก็แล่นผ่านทางขวามือ แซงไปได้อย่างง่ายดาย
แต่จีใหญ่ไม่ได้รีบเร่งความเร็ว กลับขับตีคู่กับสแกเนีย
กระจกรถลดลง
ชายหนุ่มผมเสยเรียบที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยใช้มือเดียวจับพวงมาลัย พลางชะโงกหน้ามองหลิวหมิง “พี่ชาย เปิดเกมมาก็ซวยสุด ๆ เลยนะ! สุ่มได้รถบรรทุกกินน้ำมัน วิ่งช้าก็ช้า แถมยังไม่ยอมทิ้งรถอีกเหรอ?!”
ผู้หญิงสวมชุดแดงที่นั่งข้างคนขับหัวเราะเยาะเบา ๆ “พี่คะ อย่าไปสนใจเขาเลย รีบไปกันเถอะ จะพูดกับคนตายให้เสียเวลาทำไม เดี๋ยวก็ซวยติดตัวเปล่า ๆ!”
“ได้เลย พาพี่สาวคนสวยเหินฟ้า!” จีใหญ่เหยียบคันเร่งแล้วพุ่งทะยานออกไป
ถูกแซงติด ๆ กันถึงสามคัน หลิวหมิงเพียงยิ้ม
ปัญหาเรื่องน้ำมันงั้นเหรอ?
เขากำพวงมาลัยแน่น “รีเฟรช!”
【พลังงาน -10】
เข็มวัดน้ำมันที่เคลื่อนจากตำแหน่งเดิมไปเพียงนิดเดียวกระโดดกลับไปแตะขีดสูงสุดทันที น้ำมันที่ใช้ไปตอนสตาร์ตรถและขับออกจากโรงรถกลับคืนมาหมดแล้ว!
นี่แหละวิธีใช้พรสวรรค์อย่างถูกต้อง!
ใช้พลังงาน 1 แต้ม ย้อนสถานะกลับไป 1 วินาทีก่อน; ใช้พลังงาน 10 แต้ม ย้อนกลับไป 10 วินาทีก่อน
ควบคุมช่วงเวลา 10 วินาทีได้อย่างสมบูรณ์
แต่มีเงื่อนไขว่าต้องสัมผัสด้วยมือ
ส่วนพลังงานที่ใช้ไปนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย
หลิวหมิงแตะหน้าอกอีกครั้ง “รีเฟรช!”
วงจรเครื่องจักรนิรันดร์สมบูรณ์
ในตอนนั้นเอง แผงสถานะก็เด้งขึ้นมา
【ยินดีด้วย คุณออกเดินทางได้สำเร็จ ระบบกำลังจับคู่เพื่อนร่วมทีมให้คุณ......】
【กำลังจับคู่เพื่อนร่วมทีม......】
เพื่อนร่วมทีมงั้นเหรอ?
หลิวหมิงนึกถึงกติกาเกมตอนเริ่มต้น
ผู้หญิงชุดแดงที่นั่งข้างคนขับในจีใหญ่น่าจะเป็นคนที่ทิ้งยานพาหนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้นั่งกันสองคนในรถคันเดียว
เขาแค่นเสียง “จะเอาเพื่อนร่วมทีมไปทำไม?”
ถ้าเพื่อนร่วมทีมเป็นคนฉลาดและเข้ากับเขาได้ ทุกอย่างก็ยังพอคุยกันได้
แต่ถ้าเป็นตัวท็อประดับหนึ่ง หรือพวกผู้ชายสกปรกไม่เอาไหน แล้วต่อไปจะอยู่กันยังไง?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลิวหมิงก็ตัดสินใจได้แล้ว
ถ้าเพื่อนร่วมทีมที่จะได้มาไม่ถูกใจ เขาจะรีเฟรชทิ้งทันที
【จับคู่สำเร็จ!】
แสงสีขาวสว่างขึ้นตรงบริเวณเตียงนอนด้านหลังห้องคนขับ
เสียงทึบดัง “ปัง!”
หลิวหมิงเงยหน้ามองกระจกมองหลังในห้องโดยสาร
เตียงนอนที่เดิมกว้างขวางกลับถูกภูเขาเนื้อก้อนหนึ่งยัดจนเต็ม
นั่นคือผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้ากลมเหมือนจาน เนื้อแก้มเป็นชั้น ๆ กองอยู่ตรงคาง ผมยาวมันเยิ้มแนบติดหนังศีรษะ บนสันจมูกยังมีแว่นกรอบดำทรงกลมวางอยู่
เตียงที่เดิมกว้างพอสมควรถูกเธอเบียดจนไม่มีที่ให้พลิกตัว
ผู้หญิงคนนั้นบิดตัวอย่างหงุดหงิด รถบรรทุกก็โคลงเคลงไปทางซ้ายทีขวาทีตามไปด้วย
“โอ๊ย! เบียดจะตายอยู่แล้ว!” เธอกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะตะโกนเสียงดัง “ทำไมถึงเป็นรถบรรทุกกาก ๆ ล่ะ? ไม่มีแม้แต่เบาะหนังแท้ กลิ่นพลาสติกทั้งนั้น!”
“นี่! คนขับข้างหน้า!”
มืออวบ ๆ ของเธอตบลงบนพนักพิงเบาะอย่างแรง น้ำลายกระเด็นไปทั่วตอนพูด “ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ต่อไปนายต้องฟังฉัน เสบียงก็ต้องให้ฉันจัดการด้วย”
หลิวหมิงหันกลับไปมองเธอ
เป็นตัวท็อประดับหนึ่งจริง ๆ ด้วย!
“ต้องฟังเธอ? แล้วยังต้องให้เธอจัดการเสบียงอีก?”
“ใช่แล้ว!” ผู้หญิงคนนั้นแบมือออกอย่างหน้าชื่นตาบาน “นายเป็นผู้ชาย งานสกปรกงานหนักก็ต้องเป็นนายทำอยู่แล้ว ส่วนฉันก็รับผิดชอบจัดการเสบียงไง อีกอย่าง ฉันเป็นผู้หญิงบอบบาง นายก็ควรปกป้องฉันสิ”
หลิวหมิงบิดตัวหันไปข้างหลังเล็กน้อย “ดี ๆ ๆ พูดได้ดีจริง ๆ!”
สิ้นเสียง มือซ้ายของเขาก็เหวี่ยงขึ้นสูง
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดเข้าที่แก้มอวบอ้วนของผู้หญิงคนนั้นอย่างจัง
แรงตบหนักหน่วงจนเนื้อแก้มสั่นกระเพื่อม แว่นกรอบดำกระเด็นหลุดออกไป
ผู้หญิงคนนั้นถูกตบจนมึนงง เธอกุมแก้มที่บวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเบิกตากว้าง “กล้าตบฉันเหรอ?! นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า...”
หลิวหมิงพูดว่า “รีเฟรช”
วินาทีต่อมา
ภูเขาเนื้อทั้งก้อนหายวับไปกลางอากาศ
น้ำหนักส่วนท้ายของรถลดลงฮวบ สปริงกันสะเทือนดีดกลับเข้าที่ รถบรรทุกจึงกลับมาทรงตัวได้อีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจ แสงสีขาวก็วาบขึ้นบนเตียงอีกครั้ง
ดูท่าตราบใดที่ทีมยังมีสมาชิกไม่ครบ ระบบจับคู่ก็จะทำงานต่อไปเรื่อย ๆ
หลิวหมิงยกมือซ้ายขึ้น เตรียมพร้อมไว้แล้ว
ถ้ายังมีตัวประหลาดโผล่มาอีก เขาก็ไม่รังเกียจที่จะ “รีเฟรช” อีกครั้ง
แสงสีขาวค่อย ๆ จางลง ร่างเพรียวบางร่างหนึ่งร่วงลงมาจากกลางอากาศ
สิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาของหลิวหมิงคือขาคู่เรียวยาวตรงที่ไร้สิ่งใดปกปิด
รองเท้าผ้าใบสีขาว ถุงเท้าสีขาว และชุดเดรสสีขาวที่เนื้อผ้าทิ้งตัวสวย ผมยาวดำขลับสยายคลุมไหล่ลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
หญิงสาวเสียหลักเล็กน้อยเพราะความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการถูกส่งตัวมาอย่างกะทันหัน ร่างของเธอจึงเซไปทางด้านในของเตียง
เธอรีบยันแขนพยุงตัวขึ้น ปัดผมที่ปิดหน้าไปเหน็บไว้หลังใบหู เผยให้เห็นใบหน้าสวยสดใสตามวัยที่ยังมีแววตาตื่นตระหนก
สายตาของทั้งสองปะทะกันพอดีภายในห้องโดยสาร
“ซูซวงหลี?!”
“หลิวหมิง?!”