ฟางโจ้วออกจากสำนักศึกษาโดยตรง วิ่งไปยังถนนใหญ่ด้านนอก
อืม ดูเหมือนวิ่งออกมาแล้วก็ไม่มีอะไรทำนี่นา?
อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ฉันคิดถึงเธอจังเลย
ฟางโจ้วเริ่มคิดถึงชีวิตในอดีตอีกครั้ง ตอนนั้นหนีเรียนยังมีที่ไป เปิดเกมปิดกันเป็นกลุ่ม ด่ากันกับพวกพ้อง ชนะก็เห่าหอนแพ้ก็โทษกัน หิวก็สั่งอาหารเดลิเวอรี กระหายน้ำก็ซื้อน้ำอัดลมมาหนึ่งขวด
ตอนนี้ล่ะ? น่าเบื่อสุดๆ
บนถนนผู้คนเดินขวักไขว่ คนแก่ขายทงฮู่นัวเนียเดินตะโกนขายผ่านไป เด็กๆ หลายคนวิ่งไล่ตามหลัง พวกเขาน่าอิจฉาจริงๆ ไม่เคยถูกยุคข้อมูลข่าวสารบั่นทอน ชีวิตเรียบง่ายก็มีความสุขได้ขนาดนี้
ฟางโจ้วเดินเตร่ไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย หลังออกจากบ้านมา เขาดูเหมือนจะตามใจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
ถึงแม้จะอยู่บ้านก็ไม่มีใครดูแลเขา แต่เขาก็ยังคอยเก็บงำนิสัยของตัวเองโดยไม่รู้ตัว นิสัยที่ติดมาจากชาติก่อน ชาตินี้ก็ยังเปลี่ยนไม่ได้หรืออย่างไร
"เฮ้อ" ฟางโจ้วถอนหายใจออกมา รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก ลอนดอนเองก็อาจจะไม่เศร้าหมองเท่าข้า
"คุณชายน้อย เหตุใดจึงถอนหายใจเช่นนั้นเล่า"
ฟางโจ้วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปตามเสียง เห็นแผงลอยเล็กๆ ตั้งอยู่ริมถนน มีธงผ้าผืนหนึ่งพิงอยู่กับเก้าอี้ไม้ ด้านบนเขียนคำว่า 'ร้อยอนาคต ดลใจเทพ' ไว้
ดูแล้วเท่ไม่เบาแฮะ
คนที่นั่งแผงลอยเป็นชายชราผมขาวครึ่งศีรษะ รวบผมมวยยุ่งๆ สวมชุดนักพรตสีเทาหม่น ปลายแขนเสื้อเปื้อนรอยหมึกอยู่สองสามจุด
ตรงหน้าเขามีโต๊ะเตี้ยๆ ตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางกระบอกเสี่ยงทาย เหรียญทองแดง เข็มทิศ และชามเกี๊ยวน้ำที่กินไม่หมดครึ่งถ้วย
ชายชรากำลังตักเกี๊ยวจากชามขึ้นมาหนึ่งลูก พอเห็นฟางโจ้วมองมา ก็ยิ้มแย้มกวักมือเรียกเขา