รุ่งเช้า ฟางโจ้วเปลี่ยนชุดเสร็จก็มุ่งหน้าไปสำนักศึกษา
โชคดีที่วิชาของสำนักศึกษาเลือกได้เอง คราวนี้เขาจึงเลือกเพียงวิชาบู๊
เมื่อเทียบกับวิชาเหตุผลแล้ว ฟางโจ้วยังชอบรังแกเด็กมากกว่า
ขณะนี้ฟางโจ้วกำลังประลองยุทธ์กับเด็กน้อยคนหนึ่ง จะเรียกว่าประลองก็ใช่ แต่โดยทั่วไปแล้วเป็นเด็กน้อยคนนั้นที่รุก ฟางโจ้วเพียงหลบการโจมตีของเขาเท่านั้น
"แบบนี้ไม่ได้นะ เร็วอีกหน่อยสิ"
ฟางโจ้วหลบการโจมตีของศิษย์อย่างสบาย ๆ แล้วเริ่มชี้แนะ
อาจารย์ผู้สอนวิชาบู๊เห็นฟางโจ้วมีอารมณ์ดีขนาดนี้ ก็โยนหน้าที่สอนให้เขา ส่วนตัวเองหนีไปนั่งเล่นข้าง ๆ
เด็กน้อยโจมตีไม่โดนฟางโจ้ว ยังต้องถูกเขาชี้แนะ เลือดขึ้นหน้าจนหน้าแดงระเรื่อ การโจมตียิ่งไม่เป็นระเบียบ
ฟางโจ้วเห็นเช่นนั้น ก็ผลักเด็กน้อยล้มลงกับพื้นด้วยฝ่ามือเดียว ส่ายหน้าแล้วพูดกับเด็กน้อย
"ฝีมือแค่นี้ก็ต้องฝึกอีกมาก ความโกรธไม่อาจกลบความอ่อนแอของเจ้าได้ ไปฝึกเพิ่มเถอะ"
ศิษย์คนอื่น ๆ รอบข้างเห็นเด็กน้อยถูกยั่วโกรธขนาดนั้น ต่างก็แยกย้ายกันไป เริ่มฝึกพื้นฐานของตน ไม่กล้าประลองกับฟางโจ้ว
ฟางโจ้วเห็นศิษย์คนอื่นไม่กล้าประลองกับเขา ก็แอบเสียดาย นึกได้ทีหลังว่าควรออกแรงเบา ๆ หน่อย
ท่ามกลางศิษย์มากมาย มีคนหนึ่งที่แตกต่าง ยืนอยู่บนลานประลอง จ้องมองฟางโจ้วตรง ๆ
หืม? คนนี้คือใคร? ข้าจำได้ว่าเขาชื่อหลัวฉวน
ฟางโจ้วหันไปมองหลัวฉวน ตั้งแต่ต้น หลัวฉวนก็จ้องเขาไม่วางตา
"มีอะไรหรือ หลัวฉวนศิษย์น้อง"