เย่หนิงหานอยู่จนกระทั่งฟ้ามืดจึงจากไป
ฟางโจ้วคิดจะให้ค้างคืน แต่เย่หนิงหานไม่ฟังคำขอร้องของเขา นางทิ้งยาวิญญาณบางอย่างที่ช่วยในการบำเพ็ญโอสถเร้นลับไว้ให้ แล้วหันหลังเปิดประตูวิ่งหนีไป
อะไรกัน ราวกับข้าเป็นอสุรกายอะไรเช่นนั้น
ฟางโจ้วส่ายหน้า แล้วปิดประตู
"นี่ เสี่ยวเยว่ พรุ่งนี้ข้าต้องไปสำนักศึกษาหรือไม่ เจ้าไปแทนข้าได้ไหม?"
ฟางโจ้วอุ้มเสี่ยวเยว่ขึ้นมาถาม
"เหมียว?"
"ช่างเถอะ ข้าก็ไม่ได้หวังพึ่งเจ้าอยู่แล้ว จะโดดเรียนดีไหม? ต่อให้เรียนหนึ่งวันหยุดสองวัน ข้าก็ไม่อยากไปเรียนอยู่ดี"
ฟางโจ้วถอนหายใจยาว สุดท้ายเขาก็ยังมีเงามืดจากการเรียนหนังสืออยู่มาก
ฟางโจ้ววางเสี่ยวเยว่ลงบนโต๊ะ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้
"อืม ข้าดูเหมือนจะต้องหลอมของวิเศษให้เจ้าอย่างหนึ่ง"
"เหมียว?"
เสี่ยวเยว่มองฟางโจ้วด้วยความสงสัย
"ไม่เคยบอกเจ้า อืม ถือเป็นรางวัลให้เจ้าก็แล้วกัน?"
ฟางโจ้วกำลังคิดว่าจะหลอมของวิเศษอะไรให้เสี่ยวเยว่ดี
พิจารณาเสี่ยวเยว่โดยละเอียด อืม แมวเงาจันทร์ ดังนั้นก็ควรต้องมีทั้งจันทร์และเงา
ฟางโจ้วยื่นมือไขว่คว้า แสงจันทร์อันไร้รูปดูเหมือนมีตัวตน ถูกเขากุมไว้ในมือ
ฟางโจ้วโยนกลุ่มแสงจันทร์ที่กลายเป็นรูปร่างในมือเบาๆ เศษแสงสีเงินขาวร่วงหล่นลงจากซอกนิ้วของเขา
เสี่ยวเยว่เงยหน้าจากโต๊ะ ดวงตาสีอำพันไล่ตามกลุ่มแสงนั้นขึ้นลง หางแกว่งไปมาช้าๆ ครึ่งวง
"อย่ารีบ" ฟางโจ้วไม่แม้แต่จะหันกลับมา ยื่นมืออีกข้าง กำนิ้วทั้งห้าไว้หลวมๆ
ในเงามืดที่มุมห้อง มีบางอย่างถูกดึงออกมา