ฟางโจ้วออกจากประตูตะวันตกของเมืองเฉิงอัน ชานเมืองด้านตะวันตกห่างจากที่นี่ไม่ถึงยี่สิบลี้ ด้วยพลังขั้นร่างธรรมของเขา เพียงชั่วพริบตาก็ไปถึง
ฟางโจ้วก้าวออกไปหนึ่งก้าว ระยะทางยี่สิบลี้ก็ผ่านไปในชั่วพริบตา
ภูมิประเทศชานเมืองตะวันตกเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ เป็นหลัก มีพุ่มไม้หนาแน่นและเศษหินกระจัดกระจาย
ฟางโจ้วร่อนลงบนเนินสูงแห่งหนึ่ง ญาณวิญญาณแผ่ขยายออกไปรอบด้านราวกับระลอกคลื่น
เกือบจะในทันใด เขาก็ล็อกเป้าหมายได้ บนเนินหินกระจัดกระจายแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปทางตะวันตกสามลี้ มีกลิ่นอายปีศาจจาง ๆ กว่าสิบสายรวมตัวกันอยู่ที่แห่งเดียว
กลิ่นอายปีศาจนั้นปะปนและต่ำต้อย สายที่แข็งแกร่งที่สุดก็เพียงเทียบเท่าระดับเริ่มต้นของขั้นช่องวิญญาณ ที่เหลือยิ่งไม่เทียบเท่าขั้นหลอมกายด้วยซ้ำ
ในญาณสัมผัสของฟางโจ้ว กลุ่มกลิ่นอายปีศาจนั้นเปรียบเสมือนเปลวเทียนที่สั่นไหวท่ามกลางลมกล้า ต่อให้เป็นเพียงการกดญาณวิญญาณตามอำเภอใจของเขา ก็สามารถทำให้มันดับสนิทได้ เขาจึงขยับญาณวิญญาณ กดลงบนกลิ่นอายปีศาจกว่านสิบสายนั้นอย่างแม่นยำ
หนูอสูรเหล่านั้นไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ก็สิ้นลมหายใจไปโดยตรง
ฟางโจ้วพลันเคลื่อนกาย ก็มาอยู่เหนือเนินหินกระจัดกระจายแล้ว
เขาคิดเพียงนิดเดียว หนูอสูรขนาดใหญ่โตกว่าสิบตัวก็ลอยออกจากซอกหิน ร่วงหล่นกระจายอยู่บนพื้น
ขนสีเทาดำ ตาสีแดงเข้ม ตัวที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าลูกวัวน้อย น่าจะเป็นจอมหนู
เพียงแต่ตอนนี้หนูอสูรเหล่านี้ไร้ซึ่งความดุร้ายในยามปกติ พากันนอนหมอบอยู่กับพื้น ไร้ซึ่งสัญญาณชีวิตโดยสิ้นเชิง
ฟางโจ้วยื่นนิ้ว ชี้ไปกลางอากาศ แล้วคว้าไปข้างหน้า เม็ดแก่นแท้สีน้ำตาลเทาขนาดเท่าไข่นกพิราบก็ลอยออกจากซากจอมหนูเข้ามาอยู่ในอุ้งมือเขา
ผิวของแก่นแท้หยาบกระด้าง แผ่คลื่นพลังปีศาจจาง ๆ ใช่แก่นแท้ของสัตว์อสูรขั้นสองจริง ๆ