หลินหยางถือมีดพร้าที่หยดเลือด ค่อย ๆ หันกลับมา
ชายฉกรรจ์สามคนสวมเกราะทหารเก่า ๆ ปรากฏขึ้นในสายตา
คนนำหน้าเต็มไปด้วยเนื้อบริเวณใบหน้า โหนกแก้มสูง ดวงตาดุร้ายราวกับหมาป่าหิวโหย
นายสิบทหารประจำป้อม ท่านเจ้า!
ดวงตาของหลินหยางหดเกร็งลงทันที
ท่านเจ้ามีฝีมือไม่ธรรมดา อีกทั้งยังโหดเหี้ยมโหดร้าย ใจดำอำมหิต
เลือดบนพื้นกับหลินหยางที่ถือมีดพร้าเปื้อนเลือด ทำให้ท่านเจ้าพอเดาเรื่องราวได้ในพริบตา
"ไอ้ลูกหมา! เจ้ากล้าฆ่าคนของตัวเอง!"
ท่านเจ้าหน้าตาบูดบึ้ง ตะโกนด้วยความโกรธจัด: "ข้าเห็นว่าเจ้าอยากตาย รอไม่ไหวที่จะลงหม้อแล้ว!"
ทหารอีกสองนายที่เหลือก็ตั้งสติได้ทันที ต่างชักดาบยาวออกมาจากเอว แล้วค่อย ๆ รุกประชิดหลินหยางเป็นวงล้อม
หลินหยางจ้องทั้งสามคน ดวงตาที่เย็นชาปรือลงเล็กน้อย
ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ มีเพียงทางเลือกเดียวคือสู้สุดชีวิต
หากไม่มีทางพลิกกลับได้ ก็ต้องลากทั้งสามคนลงไปอยู่ใต้ดินพร้อมกัน!
เสียง "ฉัวะ" ดังขึ้น!
ดาบยาวของท่านเจ้าหลุดออกจากฝัก ในชั่วพริบตาที่แสงเย็นเฉียบวาบ ดาบก็ฟันตรงมาที่หัวของหลินหยาง
หลินหยางเบิกตากว้าง ร่างกายหลบหลีกไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ!
พุ่บ!
ดาบอันคมกริบฟันเข้ากับกำแพงดิน ฝุ่นตลบพร้อมกับทิ้งรอยบากลึกไว้
"ยังกล้าหลบอีกเรอะ?"
ท่านเจ้าตกใจเล็กน้อย แต่แล้วแววตาดุร้ายยิ่งกว่าเดิม มือถือดาบยาวฟันออกมาอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน ทหารอีกสองนายก็พุ่งเข้าใส่ทันที ออกดาบจากซ้ายขวา ตัดเส้นทางหนีทั้งหมดของหลินหยาง!
ดาบสามเล่มฟันเข้ามาพร้อมกัน
สถานการณ์สุดวิสัยเช่นนี้กลับยิ่งจุดไฟแห่งความดุร้ายและโหดเหี้ยมในใจหลินหยาง
ก็แค่เอาชีวิตไปแลกกันหรือเปล่า?
งั้นก็ลองดูว่าใครจะกล้าเดิมพันด้วยชีวิตมากกว่ากัน!
วินาทีถัดมา หลินหยางหันตัวอย่างรวดเร็ว ไม่หลบไม่หลบ พุ่งตรงเข้าหาทหารทางซ้าย
ไม่สนใจดาบยาวที่ฟันเข้ามา เขากำมีดพร้า ใช้กำลังทั้งหมด ฟันออกไปอย่างรุนแรง
ละทิ้งการป้องกัน บุกหนัก!
เอาบาดแผลแลกชีวิต!
นี่คือหนทางเดียวที่จะพลิกสถานการณ์ในยามคับขัน!
พุ่บ!
ดาบยาวของทหารฟันเข้าที่แขนซ้ายของหลินหยางอย่างรุนแรง เลือดกระเซ็นทันที
แต่ในเวลาเดียวกัน มีดพร้าในมือหลินหยางก็ฟันเข้าที่หัวเข่าของอีกฝ่ายอย่างแรง!
"กร๊อบ...!"
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจนระเบิดออกมา
"อ๊า...!"
ทหารส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ล้มลงกับพื้นทันที และหมดสติไปเพราะความเจ็บปวด
เห็นได้ว่าเข่าซ้ายถูกตัดขาดเรียบ คล้ายน้ำพุเลือดไหลพุ่งออกมา
หลินหยางในตอนนี้ไม่ได้หยุด
เขาจะโจมตีต่อเนื่อง ให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด!
เห็นเพียงเขาก้มตัวพุ่งไปข้างหน้า หลบท่าดาบของท่านเจ้าได้อย่างเฉียดฉิว แล้วทั้งตัวก็พุ่งชนเข้ากับท่านเจ้าอย่างแรงราวกับลูกบอล
เสียง "ปัง" ดังขึ้น!
แรงชนอันมหาศาลทำให้ท่านเจ้าถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่ทันตั้งตัว
หลินหยางอาศัยแรงสะท้อนจากการชน พุ่งเข้าใส่ทหารอีกฝั่งหนึ่ง
ไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว มีดพร้าในมือของหลินหยางก็ฟันตรงมาที่คอของเขาอย่างรุนแรง
พุ่บ!
เลือดกระเซ็น มีดพร้าในมือหลินหยางฝังลึกเข้าไปในคอของอีกฝ่าย
เลือดที่กระเซ็นออกมาทำให้แขนและมีดพร้าของหลินหยางเปียกโชกในพริบตา
เมื่อร่างของอีกฝ่ายล้มลงอย่างหนัก มีดพร้าในมือหลินหยางก็หลุดมือไปเพราะความลื่นของเลือด
ฆ่าไปสองคนในชั่วพริบตา ฉับไวสะอาดหมดจด
"ไอ้ลูกหมา เจ้าหาเรื่องตาย!"
ท่านเจ้าทั้งตกใจทั้งโกรธ ลูกน้องสองคนตายต่อหน้าต่อตาในพริบตา ความโกรธของเขาถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่
ดาบยาวในมือฟันออกมาอย่างดุร้าย พร้อมเสียงหวีดหวิวเสียดหู
หลินหยางหลบไม่พ้น
พุ่บ!
ดาบยาวฟันเข้าที่ไหล่ของหลินหยางอย่างแรง เลือดกระเซ็น!
ความเจ็บปวดที่แทบจะทะลุวิญญาณไม่ได้ทำให้เขาร้องออกมาแม้แต่เสียงเดียว
กลับกัน เขาจ้องท่านเจ้าด้วยดวงตาที่ดุร้าย เปล่งประกายความบ้าคลั่งอันน่ากลัว
"จะตาย...ก็ตายไปด้วยกัน!"
หลินหยางกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด ยกสองมือขึ้น กระหน่ำลงบนแขนที่ถือดาบของท่านเจ้าอย่างแรง
เสียง "ปัง" อีกครั้ง!
มือของท่านเจ้าคลายออกจากดาบยาว
วินาทีถัดมา หลินหยางราวกับหมาป่าบ้าคลั่ง แม้ดาบจะยังค้างอยู่ที่ไหล่ เขาก็พุ่งตรงเข้าหาท่านเจ้า
ไม่ทันให้ท่านเจ้ารู้ตัว หลินหยางก็อ้าปาก เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด แล้วกัดเข้าที่คอของเขาอย่างแรง
"อย่า...!"
ท่านเจ้าตะโกนด้วยความหวาดกลัว
แต่หลินหยางไม่สนใจ ยกศีรษะขึ้นอย่างแรง ฉีกเนื้อที่คอของท่านเจ้าออกมาหนึ่งชิ้น
"เจ้า...เจ้า..."
ท่านเจ้าลืมตากว้าง ทิ้งลมหายใจสุดท้ายไปด้วยความสิ้นหวัง
"ถุย!"
หลินหยางคายเนื้อในปากออกมา ใบหน้าแขวนรอยยิ้มอันน่ากลัว เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ข้าชนะแล้ว!"
ทันใดนั้น ลมหนาวพัดผ่าน พัดพากลิ่นคาวเลือดอันหนาแน่นมา
แต่แล้ว เสียงสบถสาปแช่งก็ดังออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม
"ให้ตายเถอะ พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ เสียงดังอย่างกับ..."
ทหารคนหนึ่งซึ่งมีรอยข่วนใหม่บนใบหน้า เดินออกมาพร้อมกับดึงกางเกงขึ้น
แต่ภาพตรงหน้า ทำให้เขายืนอึ้งอยู่กับที่
"ให้ตายเถอะ ไอ้ลูกหมา เจ้า...!"
ทหารจ้องมองหลินหยางที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง
โดยเฉพาะความดุดันรอบกายของหลินหยาง ดวงตาสีแดงก่ำราวกับเทพมรณะ
ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นสู่กระหม่อม
"อย่า...อย่าฆ่าข้า!"
ทหารหวาดกลัว ขาสั่นจนควบคุมไม่ได้ ของเหลวเหม็นอุ่น ๆ ไหลเปียกกางเกงในทันที
แต่หลินหยางไม่สะทกสะท้าน จ้องเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ มือขวาค่อย ๆ ยกขึ้น ดึงดาบยาวที่ค้างอยู่บนไหล่ออก
ใบมีดเสียดสีกับกระดูกไหล่ เกิดเสียงแหลมเสียดหู
"แม่เจ้าโว้ย!"
ทหารคนนั้นสะดุ้งทั้งตัว ร้องด้วยความตกใจสุดขีด แล้วหันหลังวิ่งหนีเข้าห้องไปอย่างสุดชีวิต
สายตาหลินหยางนิ่งลง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นปาอย่างแรง
ดาบยาวในมือหลุดออกไป ท่ามกลางเสียงหวีดหวิว พุ่งตรงไปที่ทหารคนนั้น!
เสียง "พุ่บ" ดังขึ้น!
ดาบยาวทะลุร่างของทหารในพริบตา และยังตรึงเขาไว้กับพื้นอย่างแรง
แววตาหลินหยางปรากฏความประหลาดใจเล็กน้อย ใจเต็มไปด้วยความไม่คาดคิด
เพียงครู่เดียวเขายังแค่เห็นอีกฝ่ายวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก จึงปาดาบออกไปโดยสัญชาตญาณ ไม่ได้เล็งเป้าโดยตั้งใจ
แต่ในชั่วขณะที่ดาบหลุดมือ หลินหยางพบสิ่งแปลกประหลาด
สายตาของเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่มีขีดจำกัดในพริบตา ระยะห่างระหว่างเขากับทหารที่กำลังวิ่งหนีถูกย่นเข้าใกล้ในทันที
ดังนั้น การปาโดยไม่ได้ตั้งใจของเขาจึงแม่นยำไร้ที่ติ ไม่มีความคลาดเคลื่อน
สถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ ทำให้ความสงสัยผุดขึ้นในใจหลินหยาง
หรือว่านี่คือพรสวรรค์ที่ติดมาจากการข้ามเวลา?
ขณะที่หลินหยางกำลังครุ่นคิด เสียงกระดุกกระดิกจากห้องข้าง ๆ ก็ทำให้เขารีบตั้งสติ
ตอนนี้ในป้อมดินยังมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง
หากเขาไม่เผื่อแรงไว้ แล้วผู้หญิงพวกนี้บ้าคลั่งขัดขืนขึ้นมา เขาคงรับมือไม่ไหว!
หลินหยางรีบเดินเข้าไป ดึงดาบยาวออกจากร่างทหาร
"ฟึ่บ...!"
ในขณะที่ดึงดาบออก บาดแผลที่ไหล่ถูกกระตุก ทำให้เขาอดสูดปากด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
ในเวลาเดียวกัน หลินหยางก็เห็นว่าบนเตียงดินในห้องมีผู้หญิงเปลือยกายสามคนนอนทับซ้อนกันอย่างไร้วิญญาณ
ภายใต้สายตาของหลินหยาง ผู้หญิงทีละคนเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าหวาดกลัว
คราบเลือดกระเซ็นทั่วห้อง กลิ่นคาวฉุนในอากาศ ทำให้ผู้หญิงบางคนทนไม่ไหว หันไปอาเจียนออกมาอย่างหนัก
สายตาเย็นชาของหลินหยางกวาดมองผู้หญิงทั้งหมด เสียงแหบแห้งราวกับเสียงแตก
"ใครจะไป ก็ไป!"
"ใครไม่ไป ก็เก็บกวาดที่นี่ให้สะอาด!"
ทันทีที่เสียงจบ เสียงแค้นเคืองก็ดังขึ้นทันที: "เมื่อกี้เจ้าดูเฉยเมย ปล่อยให้พวกเราถูกข่มเหงต่อหน้าต่อตา บัดนี้เจ้าจะมาสั่งการพวกเราได้อย่างไร?"
หญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาบ้าคลั่ง ต่อว่าต่อขานต่อหน้าทุกคน
หลินหยางได้ยินดังนั้น ค่อย ๆ หันกลับมา นิ้วกำด้ามดาบแน่นขึ้น
"เจ้าถามหาคำตอบกับข้าเรอะ?"
แม้เขาจะไม่ใช่ทหารที่ชั่วร้าย โหดร้าย และไร้มนุษยธรรมเหล่านั้น
แต่เขารู้ชัดเจนอยู่อย่างหนึ่ง
หากเขาปราบฝ่ายหญิงเหล่านี้ไม่ได้ คนที่ต้องตายก็ต้องเป็นเขา!
"ใช่! เจ้าทำได้ก่อนที่จะช่วย..."
หญิงสาวยังคงพูดไม่หยุดด้วยสายตาแค้นเคือง แต่เมื่อแสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้า เสียงของนางก็หยุดลงทันที
ในขณะนั้น ดวงตาของผู้หญิงทุกคนสั่นสะเทือน
ความตกใจผสมกับความกลัวและความหวาดหวั่น!
หลินหยางยกดาบยาวขึ้น ชี้ปลายดาบไปที่ผู้หญิงทุกคน
"อยู่ก็ต้องเชื่อฟัง ไม่เช่นนั้น...ตาย!"
เมื่อเสียงของหลินหยางดังจบลง หญิงสาวที่ยังพูดไม่หยุดเมื่อครู่ก็ล้มลงกับพื้นอย่างกึกก้อง
ชั่วขณะนั้น ผู้หญิงทุกคนพากันเงียบงัน ก้มหน้าลง พยักหน้าอย่างว่าง่ายราวกับลูกหมา
หลินหยางหันหลัง มีดในมือลากไปกับพื้นเกิดเสียง "แกร่กแกร่ก" อันเสียดหู ทำให้ผู้หญิงทุกคนที่นั่นขนหัวลุก ไอเย็นพุ่งจากปลายเท้าสู่กระหม่อม
ไม่ใช่ว่าเขาจงใจสร้างแรงกดดันอันน่าอึดอัดใจนี้ขึ้นมา
เพียงแต่การฟันครั้งก่อนหน้านั้นได้ใช้กำลังสุดท้ายของเขาไปหมดแล้ว
ตอนนี้เขาหมดแรงแม้แต่จะยกมือขึ้น จึงทำได้เพียงปล่อยให้ดาบลากไปกับพื้น
เมื่อหลินหยางเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง บานประตูไม้ที่โทรมก็ส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" แล้วปิดลงช้า ๆ ผู้หญิงกลุ่มนั้นจึงได้หลุดพ้นจากแรงกดดันอันสูงสุดนั้นออกมา
แต่ในเวลานั้นเอง เสียงที่สั่นเทาด้วยความตึงเครียดก็ดังขึ้น
"พวกเจ้า...อยากตายหรืออยากมีชีวิตอยู่?"