“ไอ้เด็กนี่ผิวเนื้อละเอียดนัก คืนนี้เล่นกับพวกหญิงจนหนำใจแล้ว เชือดมันทำอาหารเสียเลยดีกว่า”
“ไอ้หนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีนี่บำรุงที่สุดเลยนะ มันเนื้อมันดี เนื้อไม่เหนียว ประหยัดหน่อยก็พอกินข้ามหน้าหนาวได้”
เสียงพูดเย็นเยียบชวนขนลุกสองเสียงค่อย ๆ จางหายไป หลินหยางซึ่งขดตัวอยู่มุมกำแพงดินก็ลืมตาวูบขึ้น
ความหวาดกลัวเข้มข้นฉายชัดบนใบหน้า
อาหารมนุษย์!
เชือดเขาเอาเนื้อกิน!
หลินหยางหวนนึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งเล็ดลอดเข้าหูเมื่อครู่ ขนทั้งร่างลุกตั้งชัน แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา!
ที่นี่ที่ใด?
ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ปราการดินทรุดโทรม หญ้าเน่าเกลื่อนพื้น ทั้งยังมีพร้าเล่มหนึ่งขึ้นสนิม
กลิ่นคาวคละคลุ้ง สกปรก เหม็นเน่า พุ่งเข้าจมูก
ทันใดนั้น เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นในศีรษะ
เศษเสี้ยวความทรงจำนับไม่ถ้วนพรั่งพรูอัดแน่นเข้ามา
เพียงชั่วครู่ เขาก็เข้าใจทุกสิ่ง!
ข้ามยุคมาแล้ว!
ที่นี่คือชายแดนเหนือแห่งราชวงศ์ต้าหวู่ ปราการเฮยเฟิง!
เป็นปราการชายแดนที่ทางการไม่แยแส ทหารชายแดนไม่เหลียวแล ตายไปก็ไม่มีใครฝัง
ส่วนเขา กลับกลายเป็นทหารใหม่ชื่อเดียวกันที่เพิ่งมาถึงปราการดินแห่งนี้ได้วันเดียว
เจ้าของร่างเดิมร่างกายอ่อนแอเกินไป ทนหนาวไม่ได้ ทนหิวไม่ได้ ก็แข็งตายไปเช่นนั้น จึงได้สลับให้เขาข้ามมิติมา
ยังไม่ทันที่หลินหยางจะตั้งสติได้ ห้องข้าง ๆ ก็ส่งเสียงร่ำไห้และอ้อนวอนของพวกผู้หญิงดังมา ทั้งยังมีเสียงหัวเราะลามกน่าขนลุกของพรรคบุรุษอีกด้วย
หลินหยางใจกระตุกวาบ ฝืนพยุงร่างอันอ่อนล้า เดินเกาะกำแพงขยับเข้าไปดู
ภาพตรงหน้าทำให้แววตาของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
นายทหารเจ็ดนาย ใบหน้าดุดัน เต็มไปด้วยคราบสกปรก ในมือถือมีด ล้อมรอบหญิงกลุ่มหนึ่ง หยอกล้อตามอำเภอใจ
“อีนี่ช่างฉ่ำน้ำจริง จิกเบา ๆ น้ำแทบเยิ้ม!”
“เบามือหน่อยก็ดีนะ ถ้าจิกพังแล้วก็ได้เล่นแต่เจ้าแหละ!”
เสียงพูดจาหยาบช้าทำให้พวกหญิงสาวหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก เสื้อผ้าถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นกระรุ่งกระริ่ง ร้องไห้ก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง
เขาได้รู้จากความทรงจำ
พวกหญิงเหล่านี้คือทหารในปราการดินที่ออกไปปล้นสะดมกองคาราวานในตอนกลางวันแล้วพากลับมา
ในสถานที่ไร้ผู้ปกครองสามเส้าเช่นนี้ ความชั่วร้ายของมนุษย์ก็ถูกขยายอย่างไร้ขอบเขต
พวกหญิงเหล่านี้ถูกจับกลับมา นอกจากให้ความสำราญแก่ทหารแล้ว
ครั้นหิมะตกหนักปิดทาง หาเสบียงไม่ได้
พวกนาง… ก็เป็นอาหารด้วย!
ทันใดนั้น มือเรียวขาวข้างหนึ่งก็จับขากางเกงของเขา
หลินหยางก้มหน้าลง สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เอ่อท้นด้วยความสิ้นหวัง
สตรีผู้นั้นมีรูปโฉมงามบริสุทธิ์ยิ่ง เครื่องนุ่งห่มฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผิวขาวดุจหิมะปรากฏเป็นบริเวณกว้าง
“ขอท่าน โปรดช่วยข้าด้วย!”
น้ำเสียงของนางแหบพร่าและอ่อนแรง ในแววตาเหลือเพียงแสงริบหรี่สุดท้ายของความหวังท่ามกลางทางตัน อ้อนวอนและไร้หนทาง
หัวใจของหลินหยางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มองดูสตรีอ่อนแอเบื้องหน้า ในแววตาฉายแวบซับซ้อน
ทว่าขณะนั้นเอง กลิ่นเหม็นเน่าก็โชยมา
ยังไม่ทันที่หลินหยางจะตอบสนอง ฝ่ามือหยาบกร้านข้างหนึ่งก็บีบคอเขาไว้
“ไอ้เด็กน้อย ยังไม่ถึงคราวให้เจ้ามานี่ ไสหัวไป!”
นายทหารผู้หนึ่งมีรอยแผลเป็นรูปตะขาบพาดผ่านใบหน้า สายตาเหี้ยมโหด สะบัดมือหนึ่งที ก็เหวี่ยงหลินหยางออกไปอย่างแรง
“ตึง” เสียงหนึ่งดัง!
ร่างของหลินหยางกระแทกเข้ากับกำแพงดินอย่างแรง แล้วร่วงหล่นลงบนพื้น
ความเจ็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องค่อมตัวลงกองกับพื้น
ในหูแว่วแต่เสียงร่ำไห้โหยหวนของพวกหญิงสาว
ในหัวล้วนฉายภาพแววตาเหี้ยมโหดดุดัน พร้อมจะกินคนของเหล่านายทหาร
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ตกอยู่ที่พร้าขึ้นสนิมเล่มนั้น
แววตาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ในดวงตาของหลินหยางค่อย ๆ วาบความบ้าคลั่ง ราวกับมีเสียงหนึ่งในใจกำลังบอกเขาอยู่
“แม่งเอ๊ย ไม่ฆ่าคน คืนนี้ก็ต้องถูกคนฆ่า!”
“ไม่สู้ตาย คืนนี้ก็ต้องกลายเป็นเนื้อในหม้อ!”
ยุคสมัยวุ่นวาย คนชั่วชุกชุม!
อยากมีชีวิตรอด ต้องอำมหิต!
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
แววตาคลุ้มคลั่ง เสียงคำรามจากลำคอ
ทำให้หลินหยางสลัดทิ้งความหวาดกลัวในใจไปจนหมดสิ้น
คนเมื่อถูกบีบคั้นจนถึงที่สุด ระเบิดความบ้าคลั่งออกมา แม้แต่เทวดายังหวาดกลัว!
เขาค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าปอด ในความหนาวเย็นเสียดกระดูก ใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ วางแนบไว้ที่ท้องของตนอย่างระมัดระวัง
มือที่เย็นเฉียบเสียดกระดูกทำให้ร่างของเขาอดสั่นสะท้านเบา ๆ ไม่ได้ อีกทั้งยังกระตุ้นให้สมองของเขาตื่นตัวผิดปกติเช่นกัน
หากจะรับมือกับนายทหารเก่าเหล่านี้ ต้องสังหารให้ตายในดาบเดียว!
มิฉะนั้น หากพวกมันได้สติขึ้นมา
คนที่ตายก็คือข้าเท่านั้น!
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน หลินหยางก็รอคอย!
รอคอยจังหวะที่ดีที่สุด!
ในที่สุด เหล่าทหารก็วางชามเหล้า ตัวโซเซเมามายลุกขึ้น เลือกพวกผู้หญิง
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงอ้อนวอนของพวกนาง ลากเข้าไปในห้องต่าง ๆ ของตน
ในห้องโถงกว้างใหญ่เหลือเพียงทหารแก่นายหนึ่งนั่งดื่มเหล้าอยู่
สายตาของหลินหยางก็จับจ้องเขาไว้แน่นไม่คลาด
แก่แล้วยังคิดจะกินข้าหรือ?
เช่นนั้นข้าจะเชือดเจ้าก่อนเลย!
แววตาดุเดือดของหลินหยางวาบขึ้น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง ข้อต่อทั่วร่างส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะเบา ๆ เป็นระลอก
ยกเท้าขึ้น ก้าวไปทีละก้าวยังพร้าขึ้นสนิมเล่มนั้น
ก้มตัวเก็บขึ้น พร้าเย็นเฉียบให้ความรู้สึกราวกับหนักพันชั่ง ทำให้มือของเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาเบา ๆ
ตึกตึก… ตึกตึก…!
ลมหายใจค่อย ๆ ถี่ขึ้น เสียงหัวใจเต้นระรัวดังราวกับอยู่ข้างหู
หลินหยางสูดลมหายใจลึก กดข่มความหวาดกลัวสุดท้ายในใจไว้
ก้าวเท้าเดินไปยังทหารแก่นายนั้นทีละก้าว
ฝีเท้าเบาและเชื่องช้า
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว…
ย่องไปถึงเบื้องหลังทหารแก่อย่างเงียบเชียบ
อีกฝ่ายหันหลังให้เขา กำลังก้มหน้าเทเหล้า ไม่มีทางระวังตัวแม้แต่น้อย
ตอนนี้แหละ!
หลินหยางแววตาดุดัน ใช้แรงทั้งหมดในร่าง สองมือจับมีดฟันลงไปอย่างแรง!
“ฉึบ” เสียงหนึ่ง!
พร้าฟันถูกต้นคอของทหารแก่อย่างแรง เลือดอุ่น ๆ กระเซ็นใส่หน้าและร่างของหลินหยางในพริบตา
ทหารแก่ไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ร่างแข็งทื่อ ทรุดลงแน่นิ่งกับพื้น
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบเข้าโพรงจมูก ฉุนจนคลื่นไส้
ทำให้หลินหยางหน้าซีดเผือด ในท้องพลิกคลื่นอย่างรุนแรง คลื่นไส้ปะทุขึ้นมาที่ลำคอเป็นระลอก
เขากัดฟันแน่น น้ำย่อยในกระเพาะยังคงพุ่งขึ้นมาที่ลำคอ
ที่แท้ การฆ่าคนก็รู้สึกเช่นนี้!
ฮึ ๆ…!
หลินหยางแค่นหัวเราะในใจ
“อึก” เสียงหนึ่ง กลืนน้ำย่อยในปากลงคอ แล้วเดินตรงไปยังห้องหนึ่ง
ในห้องนั้น มีทหารนายหนึ่งกำลังทาบทับอยู่บนร่างสตรี ซุกหน้าลงเลียอย่างบ้าคลั่ง
“อย่า… ขอร้องเถิด! ปล่อยข้าไป!”
สตรีดิ้นรนและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไร้ผล
“ร้องไปเถอะ! ต่อให้ร้องจนคอแตก…”
ทหารนายนั้นเต็มไปด้วยความลามก เงยหน้าขึ้นอย่างเหิมเกริม ยังพูดจาเย้ยหยันไม่ทันจบ พร้าเปื้อนสนิมเล่มหนึ่งก็ฟันฝ่าสายลมมาถึง
ฉึบ!
คมมีดเฉาะปักเข้าที่ซอกคออย่างแม่นยำ โลหิตพวยพุ่งอย่างบ้าคลั่ง ย้อมแก้มและอาภรณ์ของสตรีเป็นสีแดงฉาน
สตรีเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวค้างแข็งอยู่บนใบหน้า ทั้งร่างแข็งทื่อในพริบตา
หลินหยางมองนางแวบหนึ่ง จำได้ว่านางคือสตรีที่คุกเข่าขอร้องให้เขาช่วยเมื่อครู่
ทว่ายามนี้ ตัวเขากลับราวกับตกอยู่ในความชาชิน สายตาเย็นชาและว่างเปล่า แต่ก็แฝงไว้ด้วยแรงสังหารอันบ้าคลั่ง!
ค่อย ๆ ออกแรงดึงพร้าออกจากคอของทหาร
แกรก…
พร้าขูดกับกระดูกเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหู ปลุกสตรีที่กำลังตะลึงพรึงเพริดให้ตื่นขึ้นทันใด
นางกำลังจะอ้าปากกรีดร้องอย่างอดไม่อยู่ หากแต่กลับรีบเอามือทั้งสองข้างปิดปากและจมูกไว้แน่น
ดวงตาสุกใสคู่หนึ่ง ทั้งหวาดกลัวและดีใจอย่างยิ่ง มองไปยังหลินหยาง
“คอยอยู่ที่นี่ อย่าปริปาก!”
หลินหยางทิ้งประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา หันกายเดินออกจากห้องไปค้นหาเป้าหมายต่อไป
ทว่าขณะที่เขามาถึงห้องข้าง ๆ ก็มีทหารนายหนึ่งกำลังยกกางเกงเดินออกมาพอดี
ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว ปะทะกันซึ่งหน้า
ในดวงตาเย็นเยียบของหลินหยางปรากฏความตระหนกผ่านวูบแล้วหายวับไป
ทหารนายนั้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเห็นหลินหยางเต็มไปด้วยเลือดทั่วร่าง ในพริบตาก็ฉายแววดุร้ายออกมา
“ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าหาที่ตาย!”
ทหารคำรามลั่น ยกมือขึ้นจะตบหน้าหลินหยางอย่างแรง พลังหมัดน่าสะพรึงยิ่ง
ระหว่างเป็นตายในพริบตา หลินหยางไม่ลังเลอีกต่อไป
พร้าในมือเปลี่ยนจากฟันเป็นแทง โจมตีก่อนในฉับพลัน!
เขาไม่รู้จักกระบวนท่า แค่แทงไปสามจุด!
ดวงตา ลำคอ ท้องน้อย!
ทุกดาบมุ่งเอาชีวิต!
ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!
เลือดสาดกระเซ็นพร่างพราว หลินหยางตาแดงก่ำ ระดมพลังทั้งร่างแทงต่อเนื่องกว่าสิบดาบ
กระทั่งร่างของอีกฝ่ายร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น จึงหยุดมือ
แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง เสียงตวาดด้วยโทสะก็ระเบิดก้องขึ้น
“ไอ้เด็กนี่ เจ้าทำอะไร?”