ซูเยว่เองก็หันไปมองลู่เหยี่ย
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ด้านล่างเป็นกางเกงขายาวสีเขียวทหาร
กำลังยิ้มมองเธออยู่
จังหวะที่สายตาสบกัน เธอก็นึกถึงคำพูดของเขาเมื่อครู่ขึ้นมาทันใด “ทำสิ่งที่เธออยากทำเถอะ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ”
วันก่อนโน้น ตอนเธอเพิ่งออกจากแผนกป้องกัน เขาก็พูดคำนี้เช่นกัน
ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ
แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะเชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา หัวใจเธอก็พลันปั่นป่วน
ไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความหวาดกลัว
เธอเคยไว้ใจลู่หวยจือและหลินหว่านอย่างหมดใจ
แต่สิ่งที่ได้รับกลับคือการทรยศ และการตายอย่างน่าอนาถของครอบครัว
แม้จะรู้ดีว่าลู่เหยี่ยแตกต่างจากลู่หวยจือและหลินหว่าน แต่เธอก็ยังคงหวาดกลัว
มีคนเดินมาใกล้ ๆ เธอรีบเบือนหน้าหนี “ดีขึ้นมากแล้ว เมื่อกี้ขอบคุณนะ”
ลู่เหยี่ยจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเธอกำลังหลบเลี่ยง
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขาหรุบสายตาลง “ไปเถอะ ไปสถานีอนามัย”
ซูเยว่ตอบรับเบา ๆ
ในฟาร์มดาราแดงมีสถานีอนามัยอยู่ เมื่อวานลู่หวยจือก็มารักษาแผลที่ศีรษะที่นี่
ในสถานีอนามัยมีเจ้าหน้าที่อนามัยเพียงสองคน ชายวัยกลางคนหนึ่งคนกับเด็กสาวอีกหนึ่งคน
ตอนที่พวกเขามาถึง สองคนนั้นกำลังตากสมุนไพรที่ขุดมาจากภูเขาในลานบ้าน
ลู่เหยี่ยกับชายวัยกลางคนนั้นรู้จักกันอย่างเห็นได้ชัด
พอเห็นลู่เหยี่ย ชายวัยกลางคนก็ยิ้มออกมา “ผู้บัญชาการลู่ วันนี้มาที่นี่ได้อย่างไรครับ”