เฉินมู่ขมวดคิ้วแน่น "ผู้บัญชาการลู่ เมื่อกี้ตอนพวกเรามานี่ ผมเห็นหมดแล้ว ภรรยาคุณนั่นแหละที่ผลักเสี่ยวหลิว"
เขาเห็นกับตา ไม่เชื่อว่าลู่เหยี่ยจะไม่เห็น
ลู่เหยี่ยมองเฉินมู่ "หูได้ยินอาจไม่จริง ตาก็เห็นอาจไม่แท้"
สายตาเลื่อนไปยังหลิวชุ่ยชุ่ยที่ยืนข้างเฉินมู่
"เมื่อกี้คุณถามผมว่าจงใจแสดงละครเรื่องนี้มีประโยชน์อะไรกับคุณ ผมก็อยากถาม ภรรยาผมอ่อนแอขนาดนี้ จะผลักคุณล้มได้ยังไง"
เขาก้มลงมองซูเยว่ที่ยืนข้างตัว แววตาอ่อนโยนลงทันที
"ภรรยาผมนิสัยอ่อนโยน ปกติก็เข้ากับพี่สะใภ้ในหมู่บ้านครอบครัวทหารได้ดีทุกคน วันนี้เพิ่งเจอกันครั้งแรกคุณก็บอกว่าเธอผลักคุณ"
เขาพูดพลาง แววตาพลันคมกริบ สายตาเย็นเยียบจ้องตรงไปที่หลิวชุ่ยชุ่ย
"ผมมีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยว่า เมื่อกี้คุณรังแกเธอ พอเห็นพวกเรามาก็กลัวโดนเฉินสั่งสอน เลยแสดงละครตบตาขึ้นมาเอง"
หลิวชุ่ยชุ่ย "..."
เฉินมู่ "..."
ซูเยว่เงยหน้ามองลู่เหยี่ย หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด
มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ลู่เหยี่ยก้มลงยิ้มให้เธอ
พอมองไปทางหลิวชุ่ยชุ่ย รอยยิ้มในแววตาก็เลือนหายหมด
"พูดมา! ไม่งั้นจะให้คนจากแผนกป้องกันมาสอบสวน ล้มเองกับโดนผลักให้ล้ม องศาการล้มต่างกันชัดเจน แผนกป้องกันตรวจก็รู้ว่าใครโกหก"
"ภรรยาผมเป็นญาติทหาร ยิ่งเป็นคนที่เคยสร้างคุณประโยชน์ยิ่งใหญ่ให้กองทัพ ถ้าผลสอบสวนออกมาว่าคุณจงใจใส่ร้ายป้ายสี ผลลัพธ์ที่ได้คุณแน่ใจหรือว่าจะรับได้"