ลู่เหยี่ยยื่นมือไปโอบไหล่ซูเยว่
เขามองลู่หวยจือด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "นายคิดผิดแล้ว ไม่ใช่ฉันแย่งเธอมา แต่เธอเลือกฉันต่างหาก"
"คนโง่อย่างนาย ไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด"
ลู่หวยจือถูกคำพูดนี้ยั่วโทสะจนโกรธจัด อกที่เจ็บอยู่แล้วยิ่งเจ็บมากขึ้น
เขามองไปที่ซูเยว่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง "เยว่เยว่ เธอหย่ากับเขา ฉันจะแต่งกับเธอ"
สีหน้าของลู่เหยี่ยแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดน่ากลัวในทันที "นายหาที่ตาย!"
เขาดึงมือที่โอบไหล่ซูเยว่กลับ กำลังจะก้าวเข้าไป
แต่เพิ่งก้าวไปหนึ่งก้าว มือก็ถูกใครบางคนดึงไว้
หันกลับไป ก็เห็นซูเยว่ส่ายหน้าให้เขา "อย่าลงมือกับเขาเลย ให้คนอื่นรู้ไม่ดี ให้ฉันจัดการเอง"
ความโกรธที่ลู่เหยี่ยมีอยู่เต็มอก มลายหายไปในพริบตาเพราะคำพูดเดียวของเธอ
"ได้ ตามใจเธอทุกอย่าง"
ซูเยว่ถูกคำพูดของเขาทำเอาหน้าแดงด้วยความเขินอาย
รีบหลบสายตา มองไปที่ลู่หวยจือ
พอเห็นเธอมองมา ดวงตาของลู่หวยจือก็เปล่งประกาย "เยว่เยว่ ฉันรู้ว่าในใจเธอมีฉัน เราต่างหากที่เป็นคู่กัน ก่อนหน้านี้เป็นเพราะหลินหว่าน นางแพศยาคนนั้นยั่วยวนฉัน"
"เธอวางใจได้เลย หลังจากนี้ฉันจะปฏิบัติกับเธออย่างดีแน่นอน"
ที่แห่งนี้สภาพความเป็นอยู่ลำบากเกินไปแล้ว เขาอยู่ต่อไปอีกสักอึดใจก็ไม่ไหวแล้ว
แค่ซูเยว่แต่งงานกับเขา เขาก็กลับเมืองหลวงได้
ด้วยเงินที่ตระกูลซูทิ้งไว้ให้ซูเยว่ ต่อให้เขาไม่ต้องทำงาน ไม่มีเงินเดือน ก็ไม่หวั่น