ดวงตาของซูเยว่เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอเพิ่งจะตอบตกลง ก็นึกขึ้นได้ รีบถามว่า "จะทำให้คุณเดือดร้อนไหม"
ลู่เหยี่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ "เราไปกันเงียบๆ"
ซูเยว่ยิ้มออกมา พยักหน้าหนักแน่น "ได้"
นี่คงเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุดหลังจากเกิดใหม่
ตัวเธอถึงกับตั้งตรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ลู่เหยี่ยเหลือบเห็นท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ แววตามีรอยยิ้มวาบผ่าน
เพราะข่าวนี้ อารมณ์ของซูเยว่ดีมาตลอด
ลู่เหยี่ยยังมีธุระ ส่งเธอถึงบ้าน เอาสัมภาระไปไว้ในห้องพักแขกแล้วก็ออกไป
พอเขาไปแล้ว ซูเยว่ก็ปั่นจักรยานไปที่โรงงานทอผ้าเช่นกัน
พรุ่งนี้จะไปแล้ว เธอต้องรีบจัดการงานของตัวเองให้เรียบร้อย
ตำแหน่งพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงงานทอผ้าเป็นที่ต้องการมาก แถมเธอยังเล็งคนเอาไว้แล้ว การส่งมอบงานจึงราบรื่นเป็นพิเศษ
เงินห้าร้อยหยวนที่ได้จากการขายงาน ตั๋วต่างๆ พร้อมกับซองแดงและกำไลที่ท่านผู้เฒ่าลู่ให้ เอาไปใส่ในมิติทั้งหมด
เธอเดินออกไปข้างนอก
ระหว่างทางผ่านป้ายประกาศ คิ้วของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย
ปฏิกิริยาแรกคือ ที่นี่เหมาะมากสำหรับติดอะไรสักอย่าง ถึงเวลาคนเดินไปเดินมาทุกคนก็จะเห็น
แววตาเธอวาววับ หลินหว่านไม่เอาแต่บ่นว่างานในโรงงานมันหนักมากไม่ใช่หรือไง
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นเธอก็จะช่วยหลินหว่านสักหน
ออกจากโรงงานทอผ้า เธอไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปที่ห้างสรรพสินค้า
นำตั๋วทั้งหมดในมือไปแลกของ
พอซื้อของได้พอสมควรแล้ว เธอก็เอาของไปที่ตรอกที่ไม่มีคน แล้วเก็บเข้าไปในมิติ
ตั๋วในมือเธอมีมากมาย ส่วนใหญ่เป็นของคุณตาให้