ท่านผู้เฒ่าลู่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินถึงตรงนี้ คิ้วขมวดมุ่น เอ่ยเสียงขรึม "พวกเขาจดทะเบียนสมรสกันแล้ว"
คำพูดของเขาทำลายเสี้ยวความหวังสุดท้ายของลู่หวยจือ
ลู่หวยจือนิ่งค้างไปก่อน จากนั้นสีหน้าก็พลันหมองลง
ทันใดนั้น เขาจ้องเขม็งไปทางซูเยว่
ขบกรามกรอดพูด "ข้านึกว่าเหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ที่แท้ก็เกาะบ่าเสี่ยวซูได้แล้ว"
เขาหันไปมองลู่เหยี่ยอีก น้ำเสียงอาฆาตอย่างไม่ปิดบัง
"เสี่ยวซู นี่มันนังแพศยาหน้าไหว้หลังหลอก ก่อนหน้านี้มันชอบข้ามากเดี๋ยวนี้กลับแต่งกับท่านกะทันหัน ต้องมีแผนร้ายแน่ ท่านอย่าให้มันหลอกเชียว"
ลู่เหยี่ยหัวเราะเยาะในลำคอเบา ๆ "ไอ้โง่"
น้ำเสียงเหยียดหยามไม่ไว้หน้า "แผนยุแยงต่ำ ๆ แบบนี้ ยังกล้าเอามาใช้ให้ขายหน้าอีก"
ต่อให้รู้ดีแก่ใจว่าลู่เหยี่ยปากร้ายมาแต่ไหนแต่ไร ลู่หวยจือก็ยังเดือดจนหน้าซีดสลับเขียวคล้ำ
อกกระเพื่อมแรง เขาไม่กล้าลงกับลู่เหยี่ย ได้แต่ระบายโทสะใส่ซูเยว่
"นังแพศยา เจ้าใช้เล่ห์กลอะไร..."
ยังพูดไม่ทันจบ ท่านผู้เฒ่าลู่ก็ฟาดมือลงบนโต๊ะดังปัง ตวาดเสียงเข้ม "พอได้แล้ว"
เขาหน้าดำมองลู่หวยจือ "เจ้าก็อายุไม่น้อยแล้ว ต่อไปก่อนพูดให้ใช้สมองคิดเสียบ้าง ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด"
ร่างลู่หวยจือแข็งทื่อ สีหน้าเหลือเชื่อเต็มที่
ถึงตอนนี้ต่อให้โง่แค่ไหน เขาก็รู้แล้วว่าปู่ไม่พอใจ
ในใจด่าซูเยว่กระเจิดกระเจิง แถมลู่เหยี่ยกับท่านผู้เฒ่าก็โดนหางเลขไปด้วย
ท่านผู้เฒ่าลู่เอ่ยเสียงต่ำ "ไม่มีอะไรก็กลับไปก่อนเถอะ"