ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา จู่ ๆ ซูเยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็จามออกมาดัง ๆ
ทุกคนหันมามองเธอ
ซูเยว่ขยี้จมูกด้วยท่าทางเคอะเขิน
หลี่เหว่ยเจี้ยนเอ่ยปาก "เมื่อวานตากฝนจนเป็นหวัดหรือเปล่า?"
ลู่เหยี่ยหันมามอง คิ้วขมวดเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
ซูเยว่ส่ายหัว "เปล่า ฉันไม่เป็นไร"
เธอยิ้มให้หลี่เหว่ยเจี้ยน "พี่หลี่ จัดการเรื่องของหวังหงจวินก่อนเถอะค่ะ!"
ในเมื่อเธอพูดแบบนี้แล้ว และลู่เหยี่ยข้าง ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไร
หลี่เหว่ยเจี้ยนก็เลยไม่พูดอะไรต่อ
เรื่องของหวังหงจวินจัดการได้ง่ายมาก
หวังเอ้อหนิวเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา พ่อบอกว่าไม่รักษาแล้ว เรื่องก็จบแค่นั้น
ลู่เหยี่ยมีวันหยุดแค่สองวัน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแล้ว
เขาเอ่ยปากลาหลี่เหว่ยเจี้ยน แล้วขึ้นรถไปตรง ๆ
ก่อนจากไป เขามองหลี่เหว่ยเจี้ยน "ผู้บังคับกองร้อย ทางหวังหงจวิน ถ้ามีข่าวอะไร ส่งข่าวบอกผมด้วย"
หลี่เหว่ยเจี้ยนไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเขาแค่สงสัย เลยตอบรับไปตามอารมณ์ "ได้!"
ซูเยว่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสาร ได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ย ขนตาก็กระพือแผ่วเบา
ถนนขากลับเดินทางสะดวกกว่า
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
ซูเยว่สังเกตได้ว่าลู่เหยี่ยวันนี้มีอะไรแปลกไป
แต่นึกไม่ออกว่าเป็นเพราะอะไร
เธอเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ถึงหันไปหาลู่เหยี่ย "คุณเป็นหวัดเป็นไงบ้าง? ไม่เป็นไรนะ? ถ้ารู้สึกไม่สบาย เราพักสักหน่อยแล้วค่อยไปกัน"