เมื่อวานหลังจากซูเยว่และลู่เหยี่ยไปแล้ว หลิวชุ่ยเฟินกลับถึงบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
ตำแหน่งญาติทหารดีเด่นน่ะมีเกียรติขนาดไหน
ใครบ้างไม่อยากได้
ก็อย่างที่เสิ่นเจี้ยนหมินว่า ตอนนั้นนางช่วยเด็กที่ถูกลักพาตัวออกมาได้ ถึงขั้นบาดเจ็บยังไม่ได้รับเลย
ทำไมซูเยว่ที่เพิ่งมาถึงเขตบ้านพักทหารกลับได้รับ
นางจ้องซูเยว่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยเจตนาร้ายไม่ปิดบัง "คงไม่จริงอย่างที่ผู้การกองพลเสิ่นว่า ว่าตำแหน่งญาติทหารดีเด่นของเจ้ามีที่มาไม่ชอบมาพากลหรอกกระมัง"
มองเห็นความอิจฉาและโกรธเคืองในดวงตาของนาง
ซูเยว่เปลือกตากระตุกเล็กน้อย ถามกลับว่า "เจ้าอยากได้คำตอบแบบไหนเล่า"
"ในใจเจ้าเริ่มสงสัยแล้ว ต่อให้ข้าบอกว่านี่เป็นสิ่งที่ข้าได้มาด้วยความสามารถของตัวเอง เจ้าจะเชื่อไหม"
น้ำเสียงนางเย็นชา "วิทยุกระจายเสียงบอกว่าอาทิตย์หน้าจะมอบตำแหน่งให้ข้าในที่ประชุมเชิดชูเกียรติ ถ้าเจ้าสงสัยจริง ก็ไปถามให้ชัด ๆ กับผู้นำหน่วยได้เดี๋ยวนี้"
"จะได้ไม่ต้องเสียเวลา รอให้ตำแหน่งตกเป็นของข้าจนเรื่องคืบหน้า ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้"
ได้ยินคำพูดของซูเยว่ หลิวชุ่ยเฟินดวงตาวูบไหวไม่หยุด
นางมองซูเยว่อย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง
ไม่เห็นแม้แต่น้อยวี่แววรู้ผิดชอบบนใบหน้าซูเยว่
หลิวชุ่ยเฟินขมวดคิ้วแน่น รู้ว่าคงไม่ได้คำตอบอะไรจากซูเยว่แล้ว
นางคำรามทีหนึ่ง "ข้าจะไปถามผู้นำให้รู้แจ้งเดี๋ยวนี้"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ นางหมุนตัวเดินไปทางหน่วยทหาร