ลู่เหยี่ยได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอก ถึงลืมตาขึ้น
แทบไม่ได้นอนทั้งคืน เขาดูเหมือนปกติ ไม่เห็นร่องรอยความอ่อนล้าหลังอดนอนเลย
เพราะเมื่อคืนตากฝน เสื้อผ้าตอนนี้ยังชื้นอยู่
โชคดีที่ตอนมาจากคอกวัวเมื่อวานพวกเขาก็ตากฝน เสื้อผ้าของหลี่เหว่ยเจี้ยนก็ดูชื้น ๆ ไม่ค่อยผิดสังเกต
ตอนเขาออกไป ก็เห็นซูเยว่กำลังคุยกับหวังต้าหนิวและครอบครัวในสวน
เธอตายิ้มหวาน มองไม่เห็นท่าทางโหดเหี้ยมเมื่อคืนก่อนเลย
ลู่เหยี่ยมองท่าทางของเธอ แววตาล้ำลึกมืดมน
เขากำลังมองอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนตบบ่า
หลี่เหว่ยเจี้ยนโผล่หัวมาจากข้างหลัง มองตามสายตาของเขาไป
แล้วคลิกปากเบา ๆ "นึกไม่ถึงเลยนะ! น้องชายได้เมียแล้วเป็นอย่างนี้นี่เอง"
ลู่เหยี่ยยกมือดึงมือเขาออกจากบ่า กำลังจะอ้าปาก จู่ ๆ ก็มีหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากนอกประตูใหญ่
"ลุงต้าหนิว เรื่องใหญ่แล้ว..."
ทุกคนหันไปพร้อมกัน
หวังต้าหนิวเพิ่งล้างหน้าเสร็จ กำลังจะเช็ดหน้า ได้ยินแล้วขมวดคิ้ว รีบถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
เอ้อจู้จื่อหอบหายใจพูด สีหน้าตื่นตระหนก "หงจวิน... พี่หงจวินโดนคนซ้อม ขาทั้งสองข้างหักหมด แล้วตรงนั้นก็โดนทุบเละเป็นเสี่ยง ๆ"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในสวนตกตะลึง
หวังต้าหนิวไม่อยากเชื่อ "แกว่าอะไรนะ?"
เอ้อจู้จื่อพูดซ้ำอีกครั้ง
แล้วรีบบอก "ลุงต้าหนิว รีบไปเถอะครับ! เมื่อคืนเขานอนตากฝนครึ่งคืน ตอนนี้ไข้ขึ้นเพ้อพูดไม่รู้เรื่องแล้ว"
หวังต้าหนิวไม่กล้าเสียเวลา รีบเดินออกไปข้างนอก