ตอนที่ลู่เหยี่ยกลับมา ซูเยว่กำลังต้มยาอยู่ในครัว
ได้ยินเสียง เธอหันไปก็เห็นลู่เหยี่ยเดินเข้ามาจากประตูอย่างรวดเร็ว
“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามอย่างร้อนใจ
สายตากวาดไปทั่วร่างของซูเยว่อย่างละเอียด ไม่เห็นบาดแผลชัดเจน เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ระหว่างทางกลับมา เขาได้ยินคนเล่าเรื่องที่เสิ่นม่านหนิงลงมือกับซูเยว่
ในใจเขาหวาดหวั่น รีบกลับมาอย่างร้อนรน ในอุ้งมือเต็มไปด้วยเหงื่อ ตึงเครียดยิ่งกว่าตอนออกภารกิจเสียอีก
ซูเยว่ส่ายหัว “ฉันไม่เป็นไร”
เธอยกมือชี้ไปทางบ้านข้าง ๆ “ตอนนั้นพี่สะใภ้หลิวมาพอดี เสิ่นม่านหนิงเลยเข้าใกล้ตัวฉันไม่ได้”
เธอเล่าสั้น ๆ ว่าหลิวชุ่ยเฟินกับพวกมาช่วย และเรื่องที่หลิวชุ่ยเฟินมาขอโทษเธอ
คิ้วของลู่เหยี่ยขยับเล็กน้อย “นางกับหยางปิงเป็นคนฉลาด”
การสอบสวนของกองทัพที่ยี่สิบสองระยะนี้มีผลสรุปแล้ว รองผู้บังคับกองร้อยกับผู้บังคับกองพันถูกตัดสินลงโทษไปหลายคน
แต่เขาไม่ได้ลงรายละเอียด เพียงเอ่ยถึงเรื่องเดียว “เสิ่นม่านหนิงเคยมีเรื่องที่สถานีอนามัย แต่ถูกเสิ่นเจี้ยนหมินกดไว้ ตอนนี้ปิดไม่อยู่แล้ว”
เสิ่นเจี้ยนหมินล่มจม พ่อตาถูกนำตัวไปสอบสวน ลูกเขยถูกตัดสิน ลูกสาวสองคนก็จบสิ้น
นอกจากหยางซือหม่านแล้ว ตระกูลเสิ่นก็แตกสลายหมดสิ้น
ซูเยว่มองท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่าง ในใจว่างเปล่าอยู่ชั่วขณะ
หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ ครอบครัวนี้ยังรุ่งเรืองไร้ขีดจำกัด มาบัดนี้กลับพังทลายราวกับตึกใหญ่ถล่ม
เธอหลุบตาลง ไม่พูดอะไร
หลังอาหารเย็น ลู่เหยี่ยดื่มยาชามที่ขมจนคิ้วขมวดจนหมด
หันกลับมา ก็เห็นซูเยว่เอามือเท้าคางนั่งอยู่ข้าง ๆ สายตาล่องลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไร