เห็นซูเยว่ไม่ขยับ ลู่เหยี่ยก็ก้าวไปข้างหน้า เปิดกล่องออก
ในกล่องไม้เล็กมีสมุดบัญชีเงินฝากหนึ่งเล่ม กับเศษเงินและใบเสร็จอยู่บ้าง
เขาหยิบออกมาพลางพูดไปด้วย “ในสมุดบัญชีมีอยู่หนึ่งหมื่นสองพันกว่า ล้วนเป็นเงินเดือนและโบนัสจากภารกิจตลอดหลายปีของผม”
แล้วหยิบเงินและใบเสร็จทั้งหมดออกมาจากกล่อง “พวกนี้เป็นเศษเงิน เก็บไว้ใช้จ่ายในบ้านยามปกติ”
สุดท้ายคือเหรียญตราบางส่วน มีเหรียญกล้าหาญชั้นสาม เหรียญกล้าหาญชั้นสอง และยังมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งอีกหนึ่งเหรียญ
หลังจากหยิบทุกอย่างออกมา เขาก้มหน้ามองซูเยว่ ในดวงตาคู่ลึกซึ้งเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและจริงจัง
“ผมรู้ว่าสิ่งเหล่านี้สำหรับคุณอาจไม่มีความหมายอะไร แต่นี่คือทุกอย่างที่ผมสามารถนำออกมาให้ได้ในตอนนี้”
“ผมขอให้คำมั่นในนามของทหารว่าจะรักคุณ ปกป้องคุณ และทะนุถนอมคุณ จะไม่ทำสิ่งใดที่ทำร้ายคุณเด็ดขาด”
นี่คือคำมั่นที่เขาให้แก่เธอ อีกทั้งยังเป็นคำสัญญา
เขาจ้องมองซูเยว่อย่างแน่วแน่ “ให้โอกาสผมได้อยู่เคียงข้างคุณได้ไหม”
ซูเยว่ดูออกว่าเขาจริงจัง
ในใจหาใช่ไร้ความรู้สึก
มีชั่วขณะหนึ่ง เธออยากจะตอบตกลงเขาโดยไม่สนใจสิ่งใดจริง ๆ
แต่เธอทำไม่ได้
เธอเชื่อว่าวินาทีนี้เขาจริงใจ ทว่าจิตใจคนนั้นแปรเปลี่ยนง่าย
อีกทั้งเขายังเดาความลับของเธอได้ เขาฉลาดเกินไป
ฉลาดจนทำให้เธอหวาดกลัว
มือที่กำขอบถ้วยออกแรง เธอกระตุกมุมปากที่แข็งเกร็ง
ลำคอแห้งผากอย่างรุนแรง
ท่ามกลางแววตาที่เปี่ยมความคาดหวังของลู่เหยี่ย เธอเอนตัวไปด้านหลัง ถอยห่างระยะห่างของทั้งคู่