ซูเยว่ยกมือ ชี้ไปที่ลานบ้าน
หลิวชุ่ยเฟินไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าไม้นวดแป้งวิ่งพรวดเข้าไป
กลัวหลิวชุ่ยเฟินจะเป็นอะไรไป ซูเยว่จึงรีบวิ่งตามเข้าไปในลานบ้านติด ๆ
ตอนที่ทั้งสองเข้าไป เสิ่นม่านหนิงเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น กำลังจะก้มเก็บมีดผ่าตัดบนพื้น
ซูเยว่เห็นดังนั้น ก็รีบเข้าไปหมายจะห้าม
ยังไม่ทันถึงตัว ก็เห็นหลิวชุ่ยเฟินเงื้อไม้นวดแป้งฟาดลงไปเต็มแรงใส่แขนข้างที่เสิ่นม่านหนิงยื่นไปหยิบมีดผ่าตัด
ไม้นวดแป้งยาวประมาณเมตรกว่า
ฟาดเข้าไปทีเดียว เสิ่นม่านหนิงเจ็บจนร้องลั่น
"หลิวชุ่ยเฟิน แกกล้าดียังไงมาตีฉัน!"
หลิวชุ่ยเฟินเงื้อไม้นวดแป้งขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดใส่ตัวเธอ
"ก็ตีแกนี่แหละ"
ตอนแรกเสิ่นม่านหนิงยังคิดจะดิ้นรนขัดขืน แต่พอไม้นวดแป้งฟาดลงบนตัว
เจ็บจนเธอต้องกอดหัววิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
ระหว่างที่ไล่ฟาด หลิวชุ่ยเฟินยังไม่ลืมหันมาพูดกับซูเยว่ "น้องสะใภ้ผู้บัญชาการลู่ เธอหลบข้าง ๆ หน่อย อย่าเข้ามา"
ไม้นวดแป้งในมือเธอว่อนหวือดุดัน เสิ่นม่านหนิงทำได้แค่หลบหนีอยู่ใต้เงื้อมมือเธออย่างน่าสมเพช
ไม่ต้องให้ซูเยว่ออกแรงด้วยซ้ำ
คนอื่น ๆ ได้ยินเสียงดังจึงวิ่งกรูกันมา บ้างถือไม้กวาดก้านมะพร้าว บ้างถือไม้กวาดดอกหญ้า
หลายคนลงมือพร้อมกัน ไม่ถึงสองนาที เสิ่นม่านหนิงก็ถูกทุกคนควบคุมตัวไว้ได้
พอถูกจับกุม เสิ่นม่านหนิงผมเผ้ายุ่งเหยิง สายตาจับจ้องเขม็งมาที่ซูเยว่ ปากยังคำราม "นังสารเลว แกต้องตายให้ได้"