ในโรงพยาบาล
เฉินเจี้ยนกงมองดูสิ่งที่อยู่ในใบตรวจสอบในมือ
มุมปากกระตุกเล็กน้อย แววตาเย็นชาฉายผ่าน
เป็นอย่างที่เขาเดาจริงๆ ซูเยว่ตั้งครรภ์
หลังจากเรื่องวันนี้ เขาสัมผัสได้ชัดว่าซูเยว่และซูรุ่ยหมิงต่างสงสัยในตัวเขา
ในเมื่อล่อลวงให้มาเข้าพวกไม่ได้ ก็คงต้องใช้แผนสำรองแล้ว
วางใบตรวจสอบกลับที่เดิม เขากลับไปที่ห้องทำงาน เขียนกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง กำไว้ในมือ ถึงได้เดินออกมา
ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว บนถนนมีคนออกมารับลมเย็นไม่น้อย
เขาก้าวเดินไม่เร็ว ระหว่างทางกลับ เผลอชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง
“ขอโทษด้วยนะ!” เขากล่าวขอโทษเสียงนุ่ม
อีกฝ่ายรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
พอทั้งสองแยกจากกัน กระดาษโน้ตในมือก็หายไปแล้ว
วันรุ่งขึ้น ฟาร์มดาราแดง
ลู่หวยจือถูกเสียงระฆังไปทำงานปลุกให้ตื่น
เขาพลิกตัวปิดหู นอนต่อ
แต่ไม่มีประโยชน์เลย เสียงระฆัง “กัง กัง กัง” ดังจนปวดขมอง
สบถคำหยาบหนึ่งคำ แล้วลุกจากเตียง
ออกไปข้างนอก ลู่ฮ่าวเซวียนทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว
เห็นลู่หวยจือออกมา เขาหดตัวด้วยความกลัว “พ่อ อาหารเช้าเสร็จแล้วครับ”
ลู่หวยจือไม่แม้แต่จะสนใจเขา ยกเศษข้าวโพดขึ้นซด
ของพวกนี้เสียดคอ เขาขมวดคิ้ว ถึงจะกล้ำกลืนลงไป
ลู่ฮ่าวเซวียนอยู่ข้างๆ เห็นเขากินโจ๊กแล้ว ถึงยื่นซองจดหมายในมือส่งให้ “นี่เมื่อเช้าผมเก็บได้ที่หน้าประตูครับ”
ลู่หวยจือคว้ามาด้วยความรำคาญ ฉีกซองออกตามอำเภอใจ
พอเห็นเนื้อหาข้างใน สีหน้าเดิมที่เต็มไปด้วยความรำคาญจางหาย สีหน้าเย็นชาลง ในดวงตาพลุ่งพล่านด้วยความเกลียดชังรุนแรง