จางเอ้อร์หนีตื่นตระหนก
นางโบกแขนดิ้นรนสุดแรงพลางตะโกนอย่างไม่ยอมจำนน "หยุดนะ พวกแกจับข้าทำไม"
"อ้า... ปล่อยข้า พวกแกเป็นพวกเดียวกันหมด เป็นชู้ของนังแพศยานั่น"
ไม่มีใครสนใจนาง ชายจากแผนกป้องกันสองคนจับแขนข้างละคนควบคุมตัวออกไปข้างนอก
จางเอ้อร์หนีดิ้นรนหนัก แต่ก็ไร้ผล
ถูกล็อกตัวออกไปเช่นนี้
ฝูงชนแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ
เฉินเจี้ยนกงยืนอยู่ข้างๆ มองเหตุการณ์นี้ด้วยแววตาเย็นชามืดมน
คังเวยซวี่มองจางเอ้อร์หนีถูกพาตัวไปก่อนจะมองไปยังทุกคนที่มุงดู
"สิ่งที่จางเอ้อร์หนีพูดล้วนเป็นคำใส่ร้ายป้ายสี อย่าเชื่อข่าวลือ อย่าแพร่กระจายข่าวลือ เอาล่ะ กลับกันได้แล้ว"
ในฝูงชน จู่ๆ มีคนตะโกนถาม "ปู่ของภรรยาผู้บัญชาการลู่เคยถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทหรือไม่"
คังเวยซวี่หน้าชาตามองไปทางต้นเสียง
แต่คนเยอะมาก ไม่อาจรู้แน่ชัดว่าใครพูด
แววตาเขาแล่นแววเย็นชา สีหน้าเคร่งขรึม "เมื่อกี้ใครพูด เจ้าถามเช่นนี้มีเจตนาอะไร"
คนคนนั้นก็แค่สงสัยเลยถามออกไป เมื่อเห็นคังเวยซวี่เคร่งขรึมเช่นนี้ก็ไม่กล้าพูดอีก
คังเวยซวี่หน้าบึ้ง "ซูรุ่ยหมิงเป็นหมอของโรงพยาบาล ความสามารถของเขาปรากฏแก่ทุกคน เรื่องทำลายความสามัคคีระหว่างทหารกับประชาชนเช่นนี้ ข้าหวังว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก"
คนที่มุงส่วนใหญ่เป็นเหล่าพี่สะใภ้และเด็กๆ จากหมู่บ้านครอบครัวทหาร