ซูเยว่พยักหน้าเบา ๆ
เมื่อครู่เธอจงใจพูดเช่นนั้น ก็เพื่อจุดประสงค์นี้
เธอต้องอยู่ที่หมู่บ้านครอบครัวทหารอย่างน้อยสามปี แม้จะไม่ได้คิดผูกสัมพันธ์กับทุกคน แต่ก็ไม่อยากให้ชื่อเสียงตัวเองแย่เกินไป เพราะจะกระทบถึงลู่เหยี่ย
พิธียกย่องเริ่มตรงเวลาบ่ายสองโมง
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเยว่เข้าร่วมพิธีใหญ่เช่นนี้
เธอนั่งบนเก้าอี้ รู้สึกเพียงว่าทั้งตัวถูกห้อมล้อมด้วยบรรยากาศเคร่งขรึม
ในที่สุดก็ถึงตาเธอ เธอเดินขึ้นไปบนเวที ผู้มอบรางวัลเป็นชายผมขาวโพลน คือหยางกั๋วเฉียง ผู้ตรวจการทหาร
หยางกั๋วเฉียงสวมชุดทหาร ร่างกายแผ่ความสง่าน่าเกรงขาม
ซูเยว่รับใบประกาศเกียรติคุณที่เขียนว่า ญาติทหารดีเด่น จากมืออีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่
หยางกั๋วเฉียงยิ้มและเอ่ยว่า "สหายซูเยว่ ตำรายาที่ท่านมอบให้ ขณะนี้ได้เข้าสู่การผลิตแล้ว"
"เพื่อขอบคุณในความเสียสละของท่าน หน่วยงานมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า ยาทุกชุดที่จำหน่ายออกไปในภายหลัง ท่านจะได้รับส่วนแบ่งร้อยละสิบห้า"
ซูเยว่แปลกใจเล็กน้อย
นี่เกินความคาดหมายของเธอ
เธอรีบปฏิเสธทันที แต่หยางกั๋วเฉียงกล่าวว่า "นี่คือสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ รับไว้เถอะ!"
หลังจากมอบรางวัลให้เธอ หยางกั๋วเฉียงยังถ่ายรูปร่วมกับเธอด้วย
ซูเยว่ยืนอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย หลังยืดตรงโดยไม่รู้ตัว
เธอเงยหน้ามองผู้คนด้านล่าง
ในฝูงชน เธอเห็นลู่เหยี่ยแวบเดียว
ลู่เหยี่ยกำลังมองเธออยู่เช่นกัน สบตากัน เขาเผยยิ้มมุมปาก
ซูเยว่อดไม่ได้ที่มุมปากจะยกยิ้มตาม