หลิวชุ่ยเฟินกลอกตามองบน "ก็ได้ ไม่พูดก็ไม่พูด แต่คุณสหายซูน้อย ฉันยังแนะนำให้คุณรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะ"
"ถึงจะสายบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าใส่เสื้อสกปรกขึ้นเวทีให้ขายหน้า"
ซูเยว่ก้มมองเสื้อผ้าที่เปื้อนแล้วบนตัวพลางขมวดคิ้วแน่น
ในใจรู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือหลิวชุ่ยเฟินแน่ แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจัดการเรื่องเสื้อผ้าก่อน
ถอนหายใจยาว กดโทสะในใจไว้ แล้วหันไปถามเจียงอวี้หลานกับจางเจาที่ยืนทำหน้าร้อนใจอยู่ข้างกันว่า "พี่สะใภ้ พอรู้ไหมว่าน้ำหมึกมีที่ไหนบ้าง"
แม้ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร เจียงอวี้หลานก็ตอบ "ฉันรู้ เดี๋ยวพาไป"
ซูเยว่พยักหน้าแล้วเดินตามเจียงอวี้หลานออกไป
ส่วนจางเจายังอยู่ที่เดิมรอจับจองที่นั่ง
มองเลยไปยังหลิวชุ่ยเฟินที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ เธอปรายตาขึ้น "หลิวชุ่ยเฟิน เธอเป็นคนทำใช่ไหม"
หลิวชุ่ยเฟินใช้ฝาน้ำหมึกบรรจุน้ำหมึก หลังจากราดน้ำหมึกใส่เสื้อซูเยว่ก็ฉวยตอนไม่มีใครสังเกต โยนฝาน้ำหมึกทิ้งไป
ไม่หวั่นเลยว่าจะถูกจับได้
ได้ยินคำพูดจางเจา เธอก็หน้าบูด "ข้าวจะกินมั่ว ๆ ได้ แต่คำพูดจะพูดมั่ว ๆ ไม่ได้นะ เธอบอกว่าฉันเป็นคนทำ มีหลักฐานไหม"
จางเจาเยาะ "เสื้อสหายซูดี ๆ พอเธอชนเธอทีเดียวเสื้อก็เปื้อน ไม่ใช่เธอเป็นคนทำแล้วจะเป็นใคร"
หลิวชุ่ยเฟินถ่ม "เธอว่าฉันเป็นคนทำ ก็เอาหลักฐานมา อย่าใช้ปากบนปากล่างกระทบกันแล้วป้ายสีใส่ฉัน"