ซูเยว่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา “หมายความว่าฉันไม่รับการขอโทษของคุณ ฟังเข้าใจไหม?”
หลิวชุ่ยเฟินสีหน้าแย่ลง “ซูเยว่ อยู่หมู่บ้านเดียวกันด้วยกัน เป็นเพื่อนบ้านกัน ฉันแนะนำอย่าทำอะไรเด็ดขาดเกินไป”
ซูเยว่กลั้นหัวเราะกับคำพูดนี้ แล้วหล่อนก็หัวเราะออกมาจริง ๆ
หล่อนนั่งอยู่บนม้านั่งกำลังซักผ้า พอทำแบบนี้ก็ดูเหมือนฐานะต่ำกว่า
หล่อนคว้าตะกร้าผักข้าง ๆ ลุกขึ้นยัดใส่อกหลิวชุ่ยเฟินทีเดียว
ไม่สนใจสีหน้าบูดเบี้ยวของอีกฝ่าย พูดตรง ๆ “คนที่ทำอะไรเด็ดขาดไม่ใช่ฉัน พี่สะใภ้หลิว ที่ผ่านมาน่ะ คุณหาเรื่องตลอด”
หล่อนมองอีกฝ่ายเย็นชา พูดไล่แขก “ไม่มีอะไรก็กลับไปได้ ฉันยังยุ่งอยู่”
หลิวชุ่ยเฟินโกรธหน้าร้อน
กอดตะกร้าผัก จ้องหล่อนอย่างโกรธ “ดี แกนี่มันดีจริง ๆ ผู้บัญชาการลู่ได้แกมาเนี่ย ซวยที่สุดแล้ว”
“มีตัวกวนอย่างแกอยู่ ในชีวิตนี้จบแล้ว”
ซูเยว่ยกมุมปาก “ลู่เหยี่ยได้ฉันจะซวยไหมไม่รู้ แต่นายทหารรองหยางได้คุณน่ะซวยมาก”
“ได้ยินว่านายทหารรองหยางอายุ 35 แล้ว ถ้าไม่ได้แต่งกับคุณ ตอนนี้คงได้เป็นผู้บังคับกองร้อยไปนานแล้ว”
ขี้เกียจเสียเวลากับหลิวชุ่ยเฟิน หล่อนก้มตัวลง