ซูเยว่อยากจะก้าวเข้าไปหา แต่เท้ากลับเหมือนหยั่งรากลงดิน ขยับเขยื้อนไม่ได้
ได้แต่จ้องมองซูเซี่ยงเป่ยตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ สุดท้ายก็สิ้นเสียงสิ้นท่า
มองดูพี่สะใภ้ถูกหวังหงจวินข่มเหง คอถูกบีบจนเป็นรอยเขียวช้ำ ถูกบีบคอตายต่อหน้าต่อตา
ภาพพลิกเปลี่ยนอีกครั้ง เป็นพี่ชาย
เขาเปื้อนเลือดทั่วร่าง มีดหั่นผักในมือฟาดฟันลงบนร่างหวังหงจวินครั้งแล้วครั้งเล่า ได้ยินเสียงเนื้อและกระดูกถูกสับเละชัดเจน
ในความมืด ใบหน้าของเขาเปรอะเลือด
ดวงตาก็เปื้อนเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความแค้นที่เกือบจะพุ่งทะลักออกมา
"ไปตายซะ! ไอ้สัตว์นรก!"
เมื่อพี่ชายหยุดมือในที่สุด หวังหงจวินก็นอนจมกองเลือด ไร้ลมหายใจไปนานแล้ว
พี่ชายคุกเข่าอยู่ในกองเลือด น้ำตาคละเคล้าเลือดไหลรินอาบแก้ม
สุดท้ายก็ถูกชาวบ้านที่ได้ยินเสียงเอะอะวิ่งกรูกันเข้ามาจับมัดตัวไว้
พ่อได้ยินข่าว โทสะพลุ่งขึ้นถึงขีดสุด กระอักเลือดสดออกมาคำโต แล้วหมดลมหายใจไป
แม่นอนคว่ำอยู่ข้างแคร่ก่ออิฐ ใช้นิ้วจุ่มเลือดเขียนจดหมาย พอถึงประโยคสุดท้าย มือสั่นเทาอย่างหนัก
"เยว่เยว่ ยกโทษให้แม่ด้วย"
พับจดหมายเลือดวางไว้ข้าง ๆ เหลือบมองพ่อที่นอนอยู่บนแคร่ก่ออิฐข้าง ๆ ซึ่งถูกจัดแจงอย่างเรียบร้อย ราวกับกำลังหลับใหล
นางก้าวขึ้นเก้าอี้ สวมศีรษะเข้าไปในบ่วงเชือกป่าน
ซูเยว่ได้แต่มองดูภาพนี้
น้ำตาไหลรินอย่างหยุดไม่อยู่
นางตะโกนจนคอแหบแห้ง
สองมือทุบตีกำแพงที่มองไม่เห็นตรงหน้าอย่างแรง กระทั่งกระดูกมือร้าวราน แต่ก็ไร้ประโยชน์
พวกเขาไม่ได้ยิน
นางก็ช่วยพวกเขาไว้ไม่ได้